Δείτε τις προσφορές μας
Ορθοδοξία

Τι σημαίνει να γνωρίζεις έναν ΑΓΙΟ

Τι σημαίνει να γνωρίζεις έναν ΑΓΙΟ
Μοναχή Σωφρονία: Τι σημαίνει να γνωρίζεις έναν ΑΓΙΟ
Προσφορές σε Εκκλησιαστικά & είδη για το σπίτι

Γράφει η Μοναχή Σωφρονία


Τι σημαίνει να γνωρίζεις έναν ΑΓΙΟ
ΠΑΤΗΡ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ

Εἶναι τελείως διαφορετικό νά διαβάζεις γιά κάποιον ἅγιο καί ἐντελῶς διαφορετικό νά τόν ζεῖς, νά τόν βλέπεις , νά  τόν ἀκοῦς, νά ἀλλάζει τή ζωή σου γενικότερα. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἦταν ὁ ἅγιος Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης, πού εἶχα τήν εὐλογία νά τόν γνωρίσω στά νεανικά χρόνια τῶν φοιτητικῶν μου σπουδῶν καί νά ἀναπαυθῶ στό πετραχήλι του γιά μερικά χρόνια.

Ἀξίζει ὅσοι δέν ἔχετε διαβάσει τό βίο του νά τόν διαβάσετε καί νά τόν ξαναδιαβάσετε ὡς ἐνισχυτικό ἀπέναντι στίς ὅποιες δυσκολίες ἤ θλίψεις σᾶς παρουσιάζονται. Ἀπό μικρό παιδί μέσα στόν πόνο, στή θλίψη, στούς ἀγῶνες. Μέσα στούς πειρασμούς, στίς συκοφαντίες, στίς εἰρωνεῖες ἀκόμα, ἀλλά αὐτός ἀλύγιστος στήν ἀγάπη του πρός τόν Χριστό. 

Ἀπό μικρό παιδί «ἐθίστηκε» στήν προσευχή καί στίς μετάνοιες, σέ ἀντίθεση μέ τό σημερινό ἐθισμό τῶν παιδιῶν σέ συνήθειες πού ὁδηγοῦν στήν αὐτοκαταστροφή καί στήν ἀπομόνωση.  Σήμερα οἱ καταστροφικοί ἐθισμοί φορᾶνε τό ἔνδυμα τοῦ κανονικοῦ καί τοῦ φυσιολογικοῦ. Εἶναι πιά τόσο «φυσιολογικό» νά καπνίζει ἕνα παιδί π.χ. πού ἴσως κανείς δέν τοῦ δίνει καί τόσο σημασία ὅτι ἀποτελεῖ πρόβλημα. Ὅλα τά μαῦρα γίνανε ἄσπρα καί ὅλα τά ἄσπρα γίνανε μαῦρα γιά νά μήν ἐπεκταθοῦμε σέ λεπτομέρειες.  

Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὅμως ἀπό μικρό παιδί ἀγάπησε τήν προσευχή καί κυρίως τίς μετάνοιες, τόσο πού στήν ἡλικία τῶν 15-16 ἐτῶν ἔφτασε νά κάνει μέχρι καί 2000 μετάνοιες καθημερινά! Κάθε φορά πού διαβάζω τόν βίο του, πού πῆρε δημοσιότητα ἀφοῦ ἀνακηρύχθηκε ἅγιος-γιατί οἱ ἀληθινοί ἅγιοι μένουν στήν ἀφάνεια καί «δέν τούς καταλαβαίνεις», γιατί δέν φαντάζουν λαμπεροί και προορατικοί-παρόλο  πού εἶναι, νιώθω πόσο μεγάλος ἦταν μέσα στήν ἁπλότητά του. Νιώθω ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ πού ἀξιώθηκα νά πάρω τήν εὐχή του καί νά τοῦ ἀνοίξω τήν καρδιά μου.

Εὐλογημένη πού εἶχα τήν εὐκαιρία νά δῶ ἕναν ΖΩΝΤΑΝΟ ΑΓΙΟ μέ σάρκα καί ὁστά πού δέν φώναζε τά θαύματα πού κάνει, πού ἔτσι ζοῦσε τόν Θεό σάν μιά ἁπλή καθημερινή πραγματικότητα. Θά μποροῦσα νά μιλάω μέ τίς ὧρες γιά τόν πατέρα Ἰάκωβο, τόν ἅγιο μας Ἰάκωβο. Ὅμως θά σταθῶ σέ ἕνα χαρακτηριστικό του. ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ. Ὁ ἅγιος παρουσιάζεται στίς ἁγιογραφίες μέ τήν προσωνυμία «ὁ μέ συγχωρεῖτε». Καί αὐτό δέν εἶναι μιά ὑπερβολή. Δέν εἶναι ἁπλά κάποιες λέξεις. Ἐκτός τοῦ ὅτι στόν προφορικό του λόγο θά ἔβαζε σέ κάθε πρόταση τή λέξη «μέ συγχωρεῖτε», ἡ  ἁγνότητά του ἦταν τέτοια πού κάθε φορά πού διηγεῖτο τίς ταλαιπωρίες τῶν ἀσθενειῶν του και ἀναγκαζόταν νά πεῖ λεπτομέρειες γιά γιατρούς καί νοσοκομεῖα προσέθετε μέ συστολή «μέ συγχωρεῖτε πού θά πῶ αὐτό…

Ἤ μέ συγχωρεῖτε πού θά πῶ…τό ἄλλο». Ἐκτός λοιπόν τῆς λεκτικῆς ἐπανάληψης τῆς φράσεως «μέ συγχωρεῖτε» πού κι αὐτή θέλει ἐσωτερική καλλιέργεια γιά νά τή χρησιμοποιήσει κανείς ἔστω καί λεκτικά, ἡ ζωή του ὅλη ἦταν μιά ταπείνωση, ἀπό τά παιδικά του χρόνια ἕως καί τά χρόνια του ὡς ἡγούμενος. Ἔλαμψε μέσα ἀπό τήν ἀγάπη του στον Χριστό. Ἔγινε ἰατρός ψυχῶν καί σωμάτων χωρίς κἄν ποτέ νά πιστέψει ὅτι εἶναι «κάτι». Χωρίς ποτέ νά ὀρθώσει τό ἀνάστημά του ἔναντι κάποιων. Ἤξερε νά πλησιάζει τόν καθένα. Καί τό κυριώτερο;; Ἦταν ΠΡΟΣΙΤΟΣ στόν καθένα!

Μποροῦσες νά τόν πλησιάσεις καί σέ ἄφηνε νά τοῦ μιλήσεις χωρίς νά νιώθεις τό δέος πού νιώθουμε κάποιες φορές μέ κάποιους μεγάλους «γέροντες» διάσημων μοναστηριῶν πού εἶναι ἀπρόσιτοι καί ἀπλησιάστοι μέσα ἀπό αὐτή τήν παγωμένη σοβαρότητά τους. Ἦταν εἰδικό τό χάρισμά του. Ἤξερες ὅτι εἶναι ἁπλός, ταπεινός, ἕνα ἄσημο γεροντάκι πού ἐξωτερικά «δέν σοῦ γέμιζε τό μάτι» ἀλλά ταυτόχρονα ἤξερες ὅτι βλέπεις ἕναν ἄϋλο πίνακα πού ἀπεικόνιζε ἕναν πραγματικό φίλο τοῦ Χριστοῦ πού δέν μποροῦσες οὐσιαστικά νά τόν καταλάβεις. 

Μόνο ἐκεῖνος ἔμπαινε στήν ψυχή σου καί σοῦ διάβαζε καί τίς πιό ἄγνωστες καί λεπτές πτυχές της. 

Σήμερα δέν μπορῶ νά μή συγκινηθῶ, νά μήν ἀνατρέξω στό παρελθόν σέ ἐκεῖνες τίς ὡραῖες ἀγρυπνίες πού ζούσαμε τόν οὐρανό νά κατεβαίνει στή γῆ, μέ τον ἅγιο γονατιστό μπροστά στήν ὡραία Πύλη στό μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαβίδ, πού ἀκόμα καί μέχρι σήμερα διατηρεῖ τήν ἁπλή του μορφή, καθώς καί ἐκεῖνες τίς ζεστές συναντήσεις μετά τή Θεία Λειτουργία ὅπου ὁ γέροντας Ἰάκωβος μᾶς συγκέντρωνε στό ἀρχονταρίκι γιά νά μᾶς μιλήσει. Δέν ἦταν θεολογικός ὁ λόγος του. Οὔτε ἄκουγες πράγματα φοβερά πού δέν τά ἤξερες. Ὄχι. Ἀλλά ἔβλεπες καί «διάβαζες» κάτι πού δέν θά μποροῦσες νά τό βρεῖς στά θεολογικά βιβλία : Εἰκόνα Χριστοῦ ἐνσαρκωμένου. Ἔβλεπες ἄνθρωπο ΘΕΟΥ. Καί τότε τά λόγια ἦταν περιττά. Μιλοῦσε ὁ Χριστός διά τοῦ δούλου Του.

Εὔχομαι σήμερα, ἡμέρα τῆς μνήμης του,  νά «πιάσουμε» ἔστω μιά κλωστούλα ἀπό τά ἰμάτια του καί νά ξεκινήσουμε τόν ἀγώνα τῆς ὑψοποιοῦ ταπεινώσεως πού σίγουρα θά μᾶς ὁδηγήσει στή χαρά.

Νά ἔχουμε τήν εὐχή καί τίς πρεσβεῖες του. Ἀμήν.

Μοναχή Σωφρονία

Ἡγουμένη Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Ἀκράτας 
22 Νοεμβρίου 2020 Μνήμη Ἁγ. Ἰακώβου τοῦ Τσαλίκη.

Χρόνια Πολλά & Καλό Στάδιο
orthodoxia.online


Evagelidis

Καραμανλής – Εκκλησιαστικά