Advertisements
Ορθοδοξία

Ο χαριτωμένος ερημίτης και οι φτερωτοί φίλοι του

Τρία πουλιά στο κλαδί
Χαρίσματα και χαρισματούχοι: Πατήρ Ελισσαίος - Τα πουλιά και οι λύκοι
Advertisements

Στα μέσα του περασμένου αιώνα ασκήτευε στο δάσος της ρωσικής περιοχής Όπτινα μια ευλογημένη μορφή. Λεγόταν π. Ελισσαίος. Χαρακτηριζόταν για την πραότητα, την απλότητα, την αθωότητα και την βαθιά ταπείνωση.

Από την πολλή του ταπείνωση δεν θέλησε να γίνει μοναχός και έτσι έμεινε επί πενήντα δύο ολόκληρα χρόνια δόκιμος! Οι μοναχοί του μοναστικού κέντρου της Όπτινα τον τιμούσαν υπερβολικά και τον αποκαλούσαν «πάτερ», ενώ δεν είχε καρεί μοναχός.

Απομονωμένος στο ήσυχο δάσος, με το διακόνημα του δασοφύλακα, και βυθισμένος στην προσευχή, εξαϋλώθηκε. Τόση παιδική και αγγελική χάρη είχε πάνω του, που και τα ζώα του δάσους τον αγαπούσαν.

Τον χειμώνα όταν χιόνιζε, έβγαινε έξω από το κελλί του, έριχνε στο κεφάλι, στους ώμους, στα γένεια και στα χέρια του καναβούρι και έδινε το σύνθημα:

– Πτίτσκι, πτίτσκι, πτίτσκι! (Πουλάκια, πουλάκια, πουλάκια!).

Advertisements

Και αμέσως ακούγονταν αναρίθμητα φτερουγίσματα και σφυρίγματα χαράς. Το κεφάλι του, το πρόσωπο του, τα χέρια του γέμιζαν πουλιά. Ο χαριτωμένος ερημίτης, οι φτερωτοί φίλοι του που τσιμπούσαν με λαιμαργία τους σπόρους, το χιόνι που εξακολουθούσε να πέφτει, τα λευκοντυμένα δέντρα… αποτελούσαν μια εξωτική σκηνή!

Πολλοί αδελφοί της Όπτινα, που έτυχε ν’ απολαύσουν αυτό το θέαμα, νόμιζαν πως αντίκρυζαν θεϊκή οπτασία.

Κάποια φορά, προχωρώντας ο π. Ελισσαίος στο δάσος, βρέθηκε αντιμέτωπος με λύκους! Τον προσπέρασαν σαν γνώριμο φίλο τους, χωρίς να τον ενοχλήσουν καθόλου! Στον ταπεινό ειρηνικό ερημίτη, έμψυχα και άψυχα, ήμερα και άγρια, όλα του φέρνονταν ειρηνικά. Γράφει σχετικά ο αββάς Ισαάκ: «Ειρήνευσον εν σεαυτώ και ειρηνεύσει σοι ο ουρανός και η γη».

Στάρετς Αμβρόσιος της Όπτινα. εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός 1987, Δ΄ εκδ

Από το βιβλίο: Χαρίσματα και χαρισματούχοι. Ανθολογία χαρισματικών εκδηλώσεων. Τόμος πρώτος.
Εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής, εκδ. Δ΄ 1990