Ορθοδοξία

Ο ασκητής Κόπρης είχε στολιστεί με το χάρισμα των θαυμάτων

Μαρόκο, έρημος
Γύρω στα τέλη του τέταρτου αιώνα ο αββάς ήταν 90 χρονών. Για την αγιασμένη ζωή του ξέρουμε ελάχιστα.
  1. Γύρω στα τέλη του τέταρτου αιώνα ο αββάς ήταν 90 χρονών. Για την αγιασμένη ζωή του ξέρουμε ελάχιστα. Φαίνεται, ότι γέροντας διεύθυνε ένα μικρό μοναστήρι με 50 μοναχούς. Ήταν πολύ πνευματικός άνθρωπος και συνδύαζε την άσκηση με την ιεραποστολή. Πολλά από τα περιστατικά της ζωής του έχουν σχέση μ’ αυτή.

  2. Ο ασκητής Κόπρης είχε στολιστεί με το χάρισμα των θαυμάτων. Κάποτε, όταν βρισκόταν στην πόλη συνάντησε κάποιον Μανιχαίο αιρετικό που μιλούσε και παράσερνε πολλούς στην απάτη του. Επειδή καταλάβαινε πως δε μπορούσε να τα βγάλει πέρα μαζί του σε συζήτηση, τον προκάλεσε προτείνοντας του να μπουν μαζί στη φωτιά για ν’ αποδειχθεί ποιος έχει μαζί του τον Θεό.

  3. Το πλήθος που παρακολουθούσε, ενθουσιάστηκε με την ιδέα κι άναψε αμέσως τη φωτιά προκαλώντας τους δυο αντιπάλους να δοκιμάσουν ποιος θα μείνει άκαυτος. Ο Μανιχαίος τρομαγμένος επέμενε να μπει πρώτος ο Κόπρης, αφού άλλωστε αυτός είχε και την ιδέα.
    Ο γέροντας κάνοντας το σημείο του σταυρού μπήκε μέσα στις φλόγες. Αυτές παραμέρισαν με τρόπο θαυμαστό, έτσι που αν και έμεινε ώρα πολλή ανάμεσά τους, καθόλου δεν πειράχτηκε.

  4. Ο Μανιχαίος ετοιμαζόταν να το βάλει στα πόδια, μα ο κόσμος τον άρπαξε και τον έσπρωξε στη φωτιά. Φυσικά κάηκε σα λαμπάδα κι όταν τον τράβηξαν έξω ήταν σε κακό χάλι. Τον διαπόμπευσαν στους δρόμους και τον πέταξαν σε μια άκρη.
    Στο μεταξύ ο Κόπρης με άλλο πλήθος πήγαν στην εκκλησία για να δοξολογήσουν τον Κύριο.
    (Παλλαδίου, Λαυσαϊκή Ιστορία ΝΔ΄ / Migne P.G. τόμ. 34 στήλ. 1155).

Μια μέρα ο γέροντας Κόπρης καθόταν έξω από το κελί του συζητώντας με μερικούς επισκέπτες. Σε μια στιγμή είδαν ανάμεσα τους έναν αγρότη που κρατούσε στα χέρια του ένα δοχείο με άμμο. Οι ξένοι ρώτησαν τι γύρευε αυτός, κι έμαθαν την ακόλουθη ιστορία.

  1. Η γη της περιοχής δεν ήταν καθόλου εύφορη και οι χωρικοί μόλις κατάφερναν μετά από πολλούς κόπους να εξασφαλίζουν στον θερισμό τη διπλάσια ποσότητα απ’ αυτήν που έσπερναν. Όσοι είχαν κατηχηθεί στην πίστη από τον άγιο ασκητή, του ζητούσαν να προσευχηθεί για ν’ αποδίδουν περισσότερο οι μόχθοι τους.
    Ο άνθρωπος του Θεού τους απάντησε πως αν συνέχιζαν να ’χουν εμπιστοσύνη στον Θεό, ακόμα κι η άμμος της ερήμου θα μπορούσε να καρποφορήσει. Τότε οι χωρικοί ήρθαν όλοι μαζί στον γέροντα κουβαλώντας μεγάλη ποσότητα άμμου και του ζητούσαν επίμονα να την ευλογήσει. Ο Κόπρης ευχήθηκε να πραγματοποιηθεί ή ικεσία τους κατά την πίστη τους.

  2. Οι χωρικοί έσπειραν τα χωράφια τους, αφού ανακάτεψαν με το σπόρο τον ευλογημένη άμμο, και τελείως παράδοξα και θαυμαστά σε λίγους μήνες ο θερισμός ήταν πλούσιος κι ο καρπός πολύς σ’ όλη την περιοχή. Από τότε κάθε χρόνο πριν τη σπορά κάθε καλλιεργητής ερχόταν στον άγιο, για να του ευλογήσει την άμμο κι ο γέροντας βέβαια ποτέ δεν αρνιόταν αυτή την προσφορά στα πνευματικά παιδιά του.

  3. Κάποτε περνούσε από ένα ειδωλολατρικό ναό την ώρα που μερικοί εθνικοί θυσίαζαν στα είδωλα τους. Πλησίασε και τους είπε·
    – «Αν ακόμα, παρ’ όλο που θέλετε να θεωρείστε λογικοί, θυσιάζετε στα άλογα είδωλα, πρέπει να παραδεχτείτε πως στην πραγματικότητα είσαστε πιο παράλογοι κι από αυτά. Η αλήθεια του Θεού κατάργησε εδώ και πολύ καιρό την πλάνη των ειδώλων».
    Μόλις άκουσαν αυτά τα λόγια οι άνθρωποι εκείνοι, παράτησαν τη θυσία, έτρεξαν ξωπίσω του και μετά από λίγο μπήκαν στο ποίμνιο της Εκκλησίας.

  4. Ο Κόπρης είχε ένα περιβόλι στην κοντινή κωμόπολη, που το παραχώρησε σ’ έναν φτωχό να το καλλιεργεί και να στέλνει λίγα λαχανικά στην αδελφότητα. Μια μέρα ένας ειδωλολάτρης μπήκε στο περιβόλι κι έκλεψε μερικά λάχανα. Στο σπίτι του όταν γύρισε, προσπαθούσε ώρες πολλές να τα ψήσει, μα όχι αυτά δεν μαλάκωναν, αλλ’ ούτε και το νερό που τα είχε ρίξει ζεσταινόταν.

Βλέποντας το θαύμα ο ειδωλολάτρης, πήρε τα λάχανα κι ανέβηκε στο ασκητήριο του γέροντα, ζητώντας συγχώρεση για το σφάλμα του και παρακαλώντας να τον κατηχήσει στην πίστη του Χριστού. Ο Κόπρης χωρίς καθυστέρηση εκπλήρωσε τις επιθυμίες του.

Μάλιστα εκείνη την ώρα φιλοξενούσε στο κελί του τρεις αδελφούς που τον είχαν επισκεφτεί, και τα λάχανα ήταν ότι έπρεπε για δείπνο. Τα έψησε λοιπόν και τα ’φαγαν ευχαριστώντας τον Θεό για τη διπλή χαρά κι απόλαυση τη σωτηρία ενός ανθρώπου και το πλούσιο τραπέζι.
Ιστορία των μοναχών εν Αιγύπτω, Περί Κόπρη L, 26 έξ. και 33 έξ. / Festugiere, A. J., Historia Monachorum in Aegypto (Subsidia Hagiographica 34), Bruxelles 1961, σελ. 86 και 88.

Νερό από την έρημο.
Συλλογή κειμένων και σχόλια: Ηλία Βουλγαράκη. Απόδοση στα νεοελληνικά: Κωστή Κυριακίδη.
Αποστολική Διακονία, εκδ. Β΄ 1996.