Ορθοδοξία

Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος και τα εκπληκτικά περιστατικά

Αίγυπτος λυχνάρι
Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος: Γεννήθηκε γύρω στα 300 σ’ ένα χωριό της Άνω Αιγύπτου. Όταν έγινε 30 χρονών ασκήτεψε στην έρημο της Νιτρίας, όπου σχετίστηκε με τον Μέγα Αντώνιο.

Γεννήθηκε γύρω στα 300 σ’ ένα χωριό της Άνω Αιγύπτου. Όταν έγινε 30 χρονών ασκήτεψε στην έρημο της Νιτρίας, όπου σχετίστηκε με τον Μέγα Αντώνιο. Τα περισσότερα όμως χρόνια της ζωής του ασκήτεψε στη Συρία. Στα σαράντα του χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Γρήγορα έγινε ονομαστός για τον άγιο βίο του.

Ο Θεός του έδωσε χαρίσματα να γιατρεύει αρρώστιες και να προφητεύει. Σε μεγάλη ηλικία ο Αρειανός επίσκοπος Αλεξανδρείας Λούκιος τον εξόρισε για ένα διάστημα σ’ ένα μικρό νησάκι του Νείλου. Άλλαξε την επίγεια ζωή με την ουράνια το 390. Γιορτάζουμε τη μνήμη του στις 19 Ιανουαρίου.

Κάποτε ο αββάς Μακάριος οδοιπορούσε με τον υποτακτικό του. Καθώς κοντόφθαναν στον προορισμό τους έστειλε το μαθητή μπροστά να ειδοποιήσει, κι ο νεαρός συναντήθηκε τυχαία μ’ έναν ειδωλολάτρη ιερέα και επιπόλαια του φώναξε:

– «Πού τρέχεις δαίμονα;».
Εκείνος προσβλήθηκε κι αφού τον κτύπησε με την μαγκούρα του, πληγώνοντας τον σοβαρά, ώστε να πέσει αναίσθητος, συνέχισε τρέχοντας το δρόμο του.
Μόλις προχώρησε λίγο συναντήθηκε με τον Μακάριο, που καθώς τον είδε να τρέχει, νόμισε πως κινδύνευε και του ευχήθηκε:

– «Μακάρι να γλιτώσεις, ευλογημένε».
Ο ιερέας κατάπληκτος σταμάτησε, ήρθε κοντά και ρώτησε τον αββά:
– «Γιατί μου εύχεσαι και μ’ ευλογείς;».
Τού απάντησε ο γέροντας:
– «Επειδή σε είδα να μοχθείς απεγνωσμένα».

Ο ιερέας του είπε·
– «Πολύ συγκινήθηκα με το χαιρετισμό σου. Είμαι σίγουρος πως εσύ είσαι άνθρωπος του Θεού, ενώ λίγο πριν, ένας άλλος μοναχός, πολύ κακός, μ’ έβρισε κι εγώ τον σκότωσα στο ξύλο».
Ο γέροντας κατάλαβε πως επρόκειτο για τον υποτακτικό του, αλλά προτού προφτάσει να τρέξει για να τον βοηθήσει, ο ειδωλολάτρης έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε να τον κάνει κι αυτόν μοναχό. Ο Μακάριος συγκατένευσε κι έτσι μαζί έτρεξαν και μετέφεραν το χτυπημένο καλογεροπαίδι στο κοντινό μοναστήρι.
Οι μοναχοί βλέποντας μαζί με τον αββά να ’ρχεται κι ο ιερέας των ειδώλων παραξενεύτηκαν, αλλά σύντομα συμφώνησαν να τον κάνουν αδελφό τους. Δεν ήταν δα και ο πρώτος ειδωλολάτρης που προσερχόταν στο Χριστό χάρη στο Μακάριο, που πάντα πίστευε , πως ο κακός λόγος και τους καλούς εξαγριώνει. ενώ ένας καλός λόγος μαλακώνει και τους κακούς*.

  • Μακαρίου του Αιγυπτίου, Αποφθέγματα 39/ΒΕΠΕΣ τόμ. 42, σελ. 267 έξ.

Ήρθαν κάποτε χρόνοι δύσκολοι για τους μοναχούς της Αιγύπτου. Ο έπαρχος της χώρας παρακινημένος από τους αιρετικούς άρχισε να τους κυνηγά. Για να τους ξεφορτωθεί μια και καλή, τους μάζεψε από τις σπηλιές τους και τους εξαπόστειλε, φορτωμένους σε πλοιάριο, σ’ ένα νησάκι του Νείλου, όπου οι μόνοι κάτοικοι ήταν μερικοί ειδωλολάτρες. Υπήρχε κι ένα παλιό τέμενος, που το υπηρετούσε ο δεισιδαίμονας ιερέας.
Μόλις έφτασε το πλοίο με τους μοναχούς, και τον Μακάριο βέβαια ανάμεσα τους, στην ακτή, τα δαιμόνια του τόπου μπήκαν στην κόρη του ιερέα και την έσπρωχναν να τρέχει σαν τρελή στους δρόμους του χωριού. Οι κάτοικοι την πήραν από πίσω κι αυτή τους οδήγησε μπροστά στους νεοφερμένους. Τότε ακούστηκαν οι δαίμονες να λένε με την φωνή του κοριτσιού:

– «Τι γυρεύετε εδώ πέρα άνθρωποι του Θεού; Ούτε σ’ αυτό το ξερονήσι θα μπορέσουμε να επιζήσουμε; Παντού θα μας κυνηγάτε; Μας διώξατε από αρχοντικά και καλύβες και τώρα ήρθατε και σ’ αυτό το τελευταίο μας καταφύγιο; Σας έστειλαν εδώ πέρα για να σας κλείσουν το στόμα και κατάφεραν μόνο να καταστρέψουν εμάς οι διώκτες σας. Φεύγουμε λοιπόν κι από εδώ».

Η κόρη του ιερέα εκείνη τη στιγμή, που την εγκατέλειψαν τα δαιμόνια, έπεσε κάτω και φαινόταν νεκρή. Οι μοναχοί αποβιβάστηκαν, και πρώτα – πρώτα έσπευσαν να σηκώσουν το κορίτσι και να το παραδώσουν γιατρεμένο στον πατέρα του.

Οι νησιώτες είχαν μείνει κατάπληκτοι από τα γεγονότα και περίμεναν με αγωνία τη συνέχεια. Ο Μακάριος κι οι σύντροφοί του άρχισαν αμέσως την κατήχηση και σύντομα όλοι οι άνθρωποι εκείνοι έγιναν χριστιανοί και βαφτίστηκαν. Κατεδάφισαν και το τέμενος κι έχτισαν ναό, όπου λάτρευαν τώρα πια τον αληθινό Θεό, απαλλαγμένοι από το σκοτάδι της πλάνης, χάρη στο φως που τους έφεραν οι εξόριστοι καλόγεροι».

Σωκράτους, Εκκλησιαστική Ιστορία IV, ΚΔ/Migne P.G. τόμ. 67. στήλ. 524 έξ. Σωζομενού, Εκκλησιαστική Ιστορία VI, K/Migne P.G τόμ. 67, υπήλ 1341 έξ. Θεοδωρήτου, Εκκλησιαστική Ιστορία IV, IH/Migne P.G. τόμ. 82, στήλ. 1165 έξ.

Νερό από την έρημο.
Συλλογή κειμένων και σχόλια: Ηλία Βουλγαράκη. Απόδοση στα νεοελληνικά: Κωστή Κυριακίδη.
Αποστολική Διακονία, εκδ. Β΄ 1996.