Advertisements
 
Advertisements
Ορθοδοξία

Να γιατί ο Κύριος πριν απ᾿ όλους μακαρίζει τους «πτωχούς τώ πνεύματι»

Eκατομμύρια άνθρωποι πλησιάζουν τον Κύριο
Πολλές είναι οι αρετές και πολλά τα χαρίσματα που χαρίζει ο Θεός στους πιστούς, όμως ποια είναι η μεγαλύτερη αρετή από όλες και γιατί;
Advertisements

Ρώτησαν τον Αββά Λογγίνο: Ποιά αρετή είναι η μεγαλύτερη απ᾿ όλες;

Advertisements

Και απάντησε:

Σκέφτομαι, ότι, όπως η υπερηφάνεια είναι το μεγαλύτερο απ᾿ όλα τα πάθη, αφού και από τον ουρανό μπόρεσε να ρίξει κάποιους (δηλαδή τον Εωσφόρο και το τάγμα του), έτσι και η ταπεινοφροσύνη είναι η μεγαλύτερη απ᾿ όλες τις αρετές, γιατί κι απ᾿ αυτά τα τάρταρα μπορεί ν᾿ ανεβάσει ένα άνθρωπο, ακόμα κι αν είναι αμαρτωλός σαν δαίμονας.

Advertisements

Να γιατί ο Κύριος πρίν απ᾿ όλους μακαρίζει τους «πτωχούς τώ πνεύματι», (δηλαδή τους ταπεινούς) (Ματθ. 5:3).


Ένας γέροντας είπε:

Προτιμώ ήττα που θα συνοδεύεται από ταπεινοφροσύνη, παρά νίκη που θα συνοδεύεται από υπερηφάνεια.

Advertisements

Ένας (άλλος) γέροντας είπε:

Πολλές φορές η ταπείνωση έσωσε πολλούς, και μάλιστα άκοπα.

Κι αυτό το αποδεικνύουν ο τελώνης και ο άσωτος υιός, που είπαν μόνο λίγα λόγια και σώθηκαν (βλ. Λουκ. 18:13 – 15:21).

Advertisements

Ο αββάς Ησαΐας είπε:

Περισσότερο απ᾿ όλα έχουμε ανάγκη από την ταπεινοφροσύνη.

Γι᾿ αυτό άς είμαστε πάντα έτοιμοι, σε κάθε λόγο που ακούμε η εργασία (πού κάνουμε), να λέμε (στόν πλησίον):

Advertisements

«Συγχώρεσέ με».

Γιατί με την ταπεινοφροσύνη καταστρέφονται όλα τα (πονηρά έργα) του εχθρού.


Η αμμά Θεοδώρα έλεγε, πως ούτε η άσκηση ούτε η κακουχία ούτε οι οποιοιδήποτε κόποι σώζουν (τόν άνθρωπο), παρά μόνο η γνήσια ταπεινοφροσύνη. (Και για επιβεβαίωση διηγόταν το εξής:)

Advertisements

Ήταν κάποιος αναχωρητής, που έδιωχνε τους δαίμονες. Και τους εξέταζε, για να μάθει με ποιόν τρόπο βγαίνουν (από τον άνθρωπο). «Με τη νηστεία;» τους ρωτούσε. «Εμείς ούτε τρώμε ούτε πίνουμε», απαντούσαν εκείνοι.

«Με την αγρυπνία;». «Εμείς δεν κοιμόμαστε καθόλου», έλεγαν.

«Με την αναχώρηση (από τον κόσμο);». «Εμείς ζούμε στις ερήμους», αποκρίνονταν.

Advertisements

Επειδή ο γέροντας επέμενε και έλεγε, «Με ποιόν λοιπόν τρόπο βγαίνετε;», εκείνοι ομολόγησαν:

«Τίποτα δεν μας νικάει, παρά μόνο η ταπεινοφροσύνη».


Ο αββάς Σισώης έλεγε, ότι ο δρόμος που οδηγεί στην ταπεινοφροσύνη είναι η εγκράτεια, η αδιάλειπτη προσευχή στο Θεό και ο αγώνας να βάζουμε τον εαυτό μας πιό κάτω από κάθε άνθρωπο.

Advertisements

Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Κρόνιο:

Με ποιόν τρόπο φτάνει ο άνθρωπος στην ταπεινοφροσύνη;

Με το φόβο του Θεού, απάντησε ο γέροντας.

Advertisements

Και με ποιόν τρόπο φτάνει στο φόβο του Θεού; ξαναρώτησε ο αδελφός.

Κατά τη γνώμη μου, είπε ο γέροντας, με το να περιμαζέψει τον εαυτό του από κάθε περισπασμό και με το να καταβάλλει σωματικούς κόπους και με το να θυμάται, όσο μπορεί, την έξοδο (τής ψυχής του) από το σώμα και την κρίση του Θεού.


Ένας γέροντας είπε:

Advertisements

Όποιος έχει ταπείνωση, ταπεινώνει τους δαίμονες, και όποιος δεν έχει ταπείνωση, χλευάζεται από τους δαίμονες.


Ῥώτησαν ένα γέροντα:

Γιατί χτυπιόμαστε τόσο πολύ από τους δαίμονες;

Advertisements

Επειδή πετάμε τα όπλα μας, απάντησε εκείνος, εννοώ την ατιμία, την ταπείνωση, την ακτημοσύνη και την υπομονή.

Μια φορά ήρθαν κάποιοι στη Θηβαΐδα, σ᾿ ένα γέροντα, και του έφεραν ένα δαιμονισμένο για να τον θεραπεύσει. Και ο γέροντας, (μολονότι αρχικά δεν δεχόταν, θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο, τελικά), επειδή πολύ τον παρακάλεσαν, λέει στο δαίμονα:

Βγές από το πλάσμα του Θεού!

Advertisements

Βγαίνω, αποκρίθηκε ο δαίμονας. Αλλά σε ρωτάω ένα πράγμα και απάντησέ μου: Ποιοί είναι τα «ερίφια» και ποιοί τα «πρόβατα» (Ματθ. 25:31-33);

Τα «ερίφια» είμαι εγώ, απάντησε ο γέροντας. Όσο για τα «πρόβατα», ο Θεός τα γνωρίζει.

Μόλις άκουσε (αυτά τα λόγια) ο δαίμονας, κραύγασε:

Advertisements

Νά, για την ταπείνωσή σου βγαίνω!

Και βγήκε (από τον άνθρωπο) την ίδια ώρα.

Μικρός Ευεργετινός

Advertisements