Ο Όσιος Φωστήριος ελάμβανε καθημερινά άρτο από Άγγελο Κυρίου
Ορθοδοξία ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ-Blog

Η πικρή προσευχή της μοναχής και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ

Κάποτε ποὺ στὴν προσευχή η μοναχή ἀναφερόταν σὲ αὐτὸ τὸ θέμα, ἐμφανίσθηκε μπροστά της ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ. Κρατοῦσε ἕνα πύρινο ξῖφος καὶ τῆς εἶπε μὲ ὕφος ἀπειλητικό:

Ἡ Ἡγουμένη Σεραφεῖμα συμπαθοῦσε τὴν Ἀναστασία**. Τὴν ἐκτιμοῦσε τόσο γιὰ τὴν ἀσκητικὴ ζωή της ὅσο καὶ γιὰ τὴν βοήθεια ποὺ ἔδινε μὲ τὶς προσευχές της σὲ ἐκείνους ποὺ εἶχαν ἀνάγκη καὶ κατέφευγαν σὲ αὐτήν.

Ἔτσι μὲ προθυμία τῆς παραχώρησε μία κοπέλλα, τὴν δόκιμη Βέρα, ποὺ εἶχε στὴν πλάτη της καμπούρα. Ἡ κοπέλλα αὐτὴ ὅμως ἀποδείχθηκε πὼς ἦταν πολὺ θεληματάρα καὶ πεισματάρα.

Προσπαθοῦσε νὰ κάνει πράγματα ὄχι ὅπως ἔπρεπε νὰ γίνονται ἢ ὅπως τῆς ζητοῦσε ἡ Ἀναστασία. Μερικὲς φορὲς ἐνεργοῦσε κατὰ τρόπο τελείως ἄπρεπο.

Ἀκόμα καὶ ἡ Ἀναστασία, ποὺ ἤξερε νὰ ξεπερνάει ὅλες τὶς δυσκολίες τῆς ἐρημικῆς ζωῆς καὶ νὰ ξεφεύγει ἀπὸ τὰ δίχτυα τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν, συχνὰ ἔπεφτε σὲ πειρασμό.

Τὰ χείλη της πρόσφεραν στὸν Θεὸ πικρὴ προσευχὴ γιὰ τὴν πεισματάρα Βέρα. Ζητοῦσε ἀπὸ τὸν Κύριό της νὰ φωτίσει τὴν Βέρα καὶ νὰ τὴν ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴν ἀναίδειά της καὶ τὸν κυνισμό της.

Ζητοῦσε ἀκόμα νὰ τὴν ἀπαλλάξει ἀπὸ τὴν δόκιμη αὐτή.

Στὸ Μοναστήρι ἡ Ἀναστασία ἦταν νέα. Δὲν εἶχε τὸ θάρρος νὰ ζητήσει ἀπὸ τὴν Ἡγουμένη νὰ ἀπομακρύνει ἀπὸ κοντά της τὴν Βέρα ἢ ἀκόμη καὶ νὰ παραπονεθεῖ γιὰ αὐτήν.


Κάποτε ποὺ στὴν προσευχή της ἀναφερόταν σὲ αὐτὸ τὸ θέμα, ἐμφανίσθηκε μπροστά της ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ. Κρατοῦσε ἕνα πύρινο ξῖφος καὶ τῆς εἶπε μὲ ὕφος ἀπειλητικό:

– Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο πρέπει νὰ προσεύχονται οἱ ἄνθρωποι στὸ Θεὸ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης;

Ἡ Ἀναστασία αἰσθάνθηκε μεγάλη ταραχὴ καὶ τρόμο. Τὸ μόνο ποὺ μπόρεσε νὰ ἀρθρώσει ἦταν:

– Πατερούλη, Ἀρχάγγελε Μιχαήλ, δὲν θὰ τὸ ξανακάνω. Λυπήσου με!

Καὶ τὸν εἶδε νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ κονττης ψάλλοντας:

– Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη…

Ἡ Ἀναστασία ἔπεσε ἀναίσθητη καὶ ἀρρώστησε τόσο βαριά, ποὺ φαινόταν πὼς θά ἦταν πολὺ δύσκολο νὰ ξαναγίνει καλά.

Μόλις ἡ Παρασκευὴ Κότοβα διαπίστωσε πὼς ἡ Ἀναστασία ἦταν ἄρρωστη, ἔτρεξε κοντά της.
Ἦταν βράδυ καὶ μόλις ἔφθασε στὴν πόρτα της κοντοστάθηκε. Ἀπὸ ἐκεῖ μποροῦσε νὰ βλέπει καθαρὰ τὴν ἄρρωστη.

Ὁλόγυρά της ἦταν Μοναχές. Ἀκόμα καὶ ἡ Ἡγουμένη βρισκόταν ἐκεῖ. Μόλις εἶδε τὴν Παρασκευή, ἡ Ἀναστασία τῆς ἔκανε νόημα νὰ πλησιάσει.

Καὶ μετὰ ἀπὸ αἴτημά της, ἡ Παρασκευὴ πέρασε τὴν νύκτα κοντά της.

Μόλις ἔμεινε μόνη της μὲ τὴν Παρασκευή, ἡ Ἀναστασία τῆς διηγήθηκε γιὰ τὴν ἁμαρτωλὴ προσευχή της καὶ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ.

Ἡ τελευταία ἀταξία τῆς Βέρας, ποὺ ἔδωσε ἀφορμὴ στὴν Ἀναστασία νὰ κάνει αὐτὴν τὴν προσευχή, ἦταν ἡ ἑξῆς:

Ἡ Βέρα μπῆκε στὸ κελλὶ μὲ μία ξύλινη λεκάνη. Ἤθελε νὰ πλύνει τὰ ροῦχα της στὴν γωνιὰ ποὺ ἦταν τὸ Εἰκονοστάσιο καὶ ὅπου συνήθως προσευχόταν ἡ Ἀναστασία.

Καὶ αὐτὸ τὴν στενοχώρησε.

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ γνώριζε μόνο ἡ Παρασκευὴ καὶ ἡ Μεγαλόσχημη Μαρία. Ἡ δόκιμη Βέρα, ποὺ ἔγινε αἰτία νὰ στερηθεῖ σχεδὸν ἡ Ἀναστασία τὴν εὔνοια τοῦ Θεοῦ, ὁδηγήθηκε ἀπὸ τὴν Παρασκευὴ στὴν ἐπαρχία τοῦ Τόμσκ.

Ἡ Ἀναστασία συνῆλθε ἀπὸ τὴν ἀρρώστιά της. Αἰσθανόταν ὅμως μεγάλη συντριβὴ γιὰ τὴν ἁμαρτία της. Γιὰ αὐτό, σύμφωνα μὲ τὴν μαρτυρία τῆς Παρασκευῆς, αὔξησε τὶς προσευχές της καὶ τὴν νηστεία της.

Ἰδιαίτερα ἄρχισε νὰ προσεύχεται στὴν Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν, τὴν Παναγία Μητέρα τοῦ Θεοῦ.

Ἀπὸ μικρὴ συνήθιζε νὰ καταφεύγει σὲ Ἐκεῖνην σὲ ὅλες τὶς δύσκολες περιστάσεις. Καὶ τώρα Τὴν παρακαλοῦσε καὶ Τὴν ἱκέτευε νὰ τὴν πληροφορήσει μὲ κάποιο σημεῖο, πὼς ἡ ἁμαρτία της συγχωρέθηκε.

Ἡ ταπεινὴ καὶ θερμὴ προσευχή της εἰσακούσθηκε. Στὴν διάρκεια μιᾶς ὁλονύκτιας Ἀγρυπνίας, εἶδε ξαφνικὰ μπροστά της ἕνα ἀσυνήθιστο φῶς.

Κοίταξε ψηλὰ καὶ εἶδε τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ νὰ στέκεται στὸν ἀέρα, σὲ στάση προσευχῆς. Τὰ χέρια Της ἦταν ψηλά, ὅπως ἐμφανίζεται στὴν Εἰκόνα τῆς Δέησης. Δὲν κρατοῦσε ὠμοφόριο ὅμως.

– Ὤ, Μητερούλα, Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν!

Φώναξε αὐθόρμητα ἡ Ἀναστασία, μὲ τὴν ἁπλότητα τῆς καρδιᾶς της.

– Τί τρέχει, μητερούλα; τὴν ρώτησαν οἱ Μοναχὲς ποὺ ἔτρεξαν κοντά της.

– Δὲν εἶναι τίποτα, μὲ πῆρε γιὰ λίγο ὁ ὕπνος, ἀπάντησε ἐκείνη.

Τὸ ὅραμα τέλειωσε. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ὅμως ἡ Ἀναστασία ἠρέμησε. Διηγήθηκε τὸ ὅραμα μόνο στὴν Παρασκευὴ καὶ τὴν θερμοπαρακάλεσε νὰ μὴν τὸ πεῖ σὲ κανέναν.

Ἡ Παρασκευὴ δέχθηκε νὰ μοῦ τὸ διηγηθεῖ, μόνο ἀφοῦ τῆς ἐξήγησα πὼς μετὰ τὸν θάνατο τῆς Ἀναστασίας ἡ δέσμευση αὐτὴ δὲν ἰσχύει.

Μετὰ τὸν θάνατο κάποιου, μπορεῖ νὰ διηγηθεῖ κανεὶς αὐτὰ ποὺ τὸν ἀξίωσε ὁ Θεὸς νὰ δεῖ, ἀφοῦ αὐτὸ γίνεται γιὰ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ.

(*) Πέτρου Μπότση, Οἱ Φιλόθεες, Β΄. Ὁσία Ἀναστασία, σελ. 81-83, Ἀθήνα 1993. ● Ἐπιμέλ. ἡμετ.
(**) Τὴν μετονομασθεῖσα στὸ Ἀγγελικὸ Σχῆμα Ἀθανασία (1809-1874).

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»

Οἰκοδομὴ καὶ Παραμυθία
Περιοδική Ἔκδοσις τῆς Ἱερᾶς Γυναικείας Μονῆς τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων
Ἀριθμ. 11 – Ὀκτώβριος 2017

orthodoxia.online→

ΡΟΗ