Advertisements
Ορθοδοξία

Η αρκούδα του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Καφέ αρκούδα
Χαρίσματα και χαρισματούχοι: Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ: Η αρκούδα του οσίου Σεραφείμ.

Κάποια μέρα πήγε στο μακρινό ερημητήριο του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, μια αδελφή από το μοναστήρι του Ντιβέγιεβο. Περνούσε μία περίοδο αγωνίας και απογοητεύσεως τόσο ώστε να θέλει να φύγει από το μοναστήρι, όπου το διακόνημα της μαγείρισσας της προκαλούσε απέχθεια. Ο στάρετς είχε δώσει ευλογία να έρθει να τον δει στο ασκητήριο του.

Πλησιάζοντας όμως, τι αντίκρυσε; Τον ερημίτη καθιστό έξω από το κελλί του με μία πελώρια αρκούδα μπροστά στα πόδια του!

– Βοήθεια, πάτερ! φώναξε η φτωχή μοναχή. Ήρθε το τέλος μου!

Εκείνος έδιωξε την αρκούδα και είπε γελαστά:

– Όχι, μητερούλα, δεν ήρθε το τέλος σου ακόμα. Το τέλος σου είναι μακριά. Η αρκούδα δεν θα σε σκοτώσει. Αντίθετα, θα σε διασκεδάσει!

Αφού την καθησύχασε, την έβαλε να καθίσει πλάι του πάνω σ’ ένα κορμό δένδρου. Η αρκούδα όμως ήρθε πάλι και ξάπλωσε μπροστά στα πόδια του.

«Έτρεμα σύγκορμη», διηγείται η αδελφή. «Ο γέροντας βάλθηκε να της δίνει κομμάτια ψωμιού που έβγαζε από το σακούλι του, τόσο ήρεμα, σαν να μην είχε να κάνει με μιαν αρκούδα, αλλά μ’ ένα αρνάκι. Τότε πήρα ξανά κουράγιο. Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση ήταν το πρόσωπο του γέροντα. Ήταν καθαρό, διάφανο και χαρούμενο, σαν το πρόσωπο ενός αγγέλου. Τέλος, όταν αισθάνθηκα εντελώς ασφαλής, μου έδωσε το υπόλοιπο του ψωμιού και μου είπε να δώσω εγώ η ίδια στην αρκούδα να φάει. Εγώ όμως αρνήθηκα:

– Όχι, πάτερ, θα φάει και το χέρι μου μαζί!

Ο στάρετς Σεραφείμ χαμογέλασε:

– Πίστεψε με, μητερούλα, δεν θα φάει το χέρι σου.

Τότε λοιπόν, πήρα το ψωμί, και το έδινα στο ζώο. Ήταν τόση η ευχαρίστηση που αισθανόμουν, ώστε στενοχωρήθηκα πολύ όταν τελείωσε το ψωμί. Ο γέροντας μου είπε:

– Θυμάσαι, μητερούλα, πως ένα λιοντάρι υπηρετούσε τον άγιο Γεράσιμο στην έρημο; Έτσι μια αρκούδα υπηρετεί τον φτωχό Σεραφείμ. Βλέπεις, τα ζώα μας υπακούουν!

Και συ, χάνεις εύκολα το θάρρος σου. Γιατί; Κάνε υπομονή! Θα έχετε χαρές στο μοναστήρι. Επισκέπτες διάσημοι θα ’ρθούν, ζητώντας τα νέα του φτωχού Σεραφείμ. Και συ, χωρίς δισταγμό, θα τους πεις τότε πως μαζί δώσαμε φαΐ σε μια αρκούδα. Αν είχα ένα ψαλίδι θα έκοβα λίγο από το τρίχωμα της για απόδειξη. Σε ικετεύω, μητερούλα, μη χάνεις ποτέ το κουράγιο σου. Για τίποτε!

Τότε, με όλη την απλότητα, του είπα:

– Αν οι αδελφές έβλεπαν την αρκούδα, θα πέθαιναν από τον φόβο τους.
– Δεν πρόκειται ποτέ να την δουν! μου απάντησε.
– Ω, εάν κανείς την σκότωνε, πόσο θα λυπόμουν!
– Κανείς δεν πρόκειται, να την σκοτώσει! Εκτός από σένα κανένας άλλος δεν θα την δει.

Σκέφθηκα τότε: “Πώς θα με πιστέψουν οι αδελφές, όταν θα τους διηγηθώ αυτό το θαύμα;”.

Ο γέροντας όμως, διαβάζοντας την σκέψη μου, είπε:

– Πριν περάσουν ένδεκα χρόνια από τον θάνατο μου, δεν θα πεις σε κανένα τίποτε. Μετά τα ένδεκα χρόνια, μητερούλα, θα ξέρεις σε ποιον να το πεις».

Η αδελφή γύρισε στο Ντιβέγιεβο με ανανεωμένο τον ζήλο για το διακόνημα της. Αλλά και η προφητεία του στάρετς επαληθεύθηκε: Έντεκα χρόνια μετά την οσιακή του κοίμηση, παρακολουθώντας η αδελφή κάποιον ζωγράφο που αγιογραφούσε τον στάρετς, θυμήθηκε το επεισόδιο με την αρκούδα και για πρώτη φορά το διηγήθηκε.

Η αρκούδα αυτή βοηθούσε μερικές φορές τον άγιο ερημίτη. Κάποτε της είπε:

– Άκου δω, Μίσα. Αντί να τρομάζεις τους ανθρώπους, δεν πηγαίνεις καλύτερα να μου φέρεις τίποτα, να μπορώ να προσφέρω στους επισκέπτες μου;

Εκείνη υπάκουσε, χώθηκε στο δάσος και σε λίγο γύρισε περπατώντας όρθια στα πισινά της πόδια. Στα μπροστινά κρατούσε μια κερήθρα με μέλι!

(Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ. εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός 1986)

Από το βιβλίο: Χαρίσματα και χαρισματούχοι. Ανθολογία χαρισματικών εκδηλώσεων. Τόμος πρώτος.
Εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής, εκδ. Δ΄ 1990