Advertisements
Ορθοδοξία

«Ετοιμάσου να ταξιδέψεις, γιατί το πρόσταξε ο Κύριος»

Δρόμος ταξίδι
Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος: Μερικοί για να μην φοβηθούν στον θάνατο ενισχύονται με κάποια αποκάλυψη
Advertisements
Advertisements

Μερικές φορές πάλι ο Παντοδύναμος θεός ενισχύει από πριν τον λογισμό μερικών, που φοβούνται, με κάποιες αποκαλύψεις, ούτως ώστε να μην φοβηθούν καθόλου στον θάνατο.

Ζούσε μαζί μου στο μοναστήρι ένας αδελφός ονόματι Αντώνιος, ο οποίος με πολλά καθημερινά δάκρυα λαχταρούσε τις χαρές της ουράνιας πατρίδας. Εντρυφούσε στα ιερά λόγια με κάθε σπουδή και με μεγάλη ζέση και πόθο, ψάχνοντας σε αυτά όχι λέξεις γνώσεως, αλλά κλαυθμό κατάνυξης, ούτως ώστε με αυτά να ανανήψει ο νους του και να φλογισθεί, και εγκαταλείποντας τα επίγεια να πετάξει δια θεωρίας στην περιοχή της ουράνιας πατρίδας.

Advertisements

Σε αυτόν λέχθηκε σε νυκτερινή όραση: «Ετοιμάσου να ταξιδέψεις, γιατί το πρόσταξε ο Κύριος». Εκείνος έλεγε πως δεν είχε χρήματα για τα έξοδα της αποδημίας, κι αμέσως άκουσε την απάντηση: «Εάν πρόκειται για τις αμαρτίες σου, συγχωρήθηκαν». Όταν το άκουσε αυτό την πρώτη φορά, πάλι έτρεμε ακόμα από μεγάλο φόβο. Έτσι την άλλη νύχτα πάλι χρηματίσθηκε με τα ίδια λόγια. Λοιπόν, μετά από πέντε ημέρες προσβλήθηκε από πυρετό και, ενώ όλοι οι αδελφοί έκλαιγαν και προσεύχονταν, εκοιμήθη.

Ένας άλλος πάλι αδελφός στο ίδιο μοναστήρι λεγόταν Μέρουλος, αφοσιωμένος απόλυτα στα δάκρυα και τις ελεημοσύνες. Συνήθως η ψαλμωδία δεν σταματούσε από το στόμα του σχεδόν καμιά φορά, εκτός από όταν έδινε τροφή στο σώμα του, ή λίγο ύπνο στα μέλη του. Σε αυτόν εμφανίσθηκε σε νυκτερινή όραση, πως ένα στεφάνι από λευκά άνθη κατέβαινε από τον ουρανό πάνω στο κεφάλι του [1]. Σύντομα τον κατέλαβε σωματική ασθένεια και εκοιμήθη με πολλή σιγουριά στην ψυχή του και ιλαρότητα.

Κοντά σε αυτού το μνήμα μετά από δεκατέσσερα χρόνια, θέλησε ο Πέτρος [2], ο οποίος προΐσταται τώρα της μονής, να φτιάξει τάφο για τον εαυτό του. Τότε, όπως διαβεβαιώνει, τόση ευωδία γλυκύτητας ανέβρυσε από εκείνον τον τάφο του, σαν ήταν εκεί συγκεντρωμένα τα αρώματα όλων των ανθέων. Από αυτό το γεγονός κατέστη πασιφανές, πόσο αλήθεια ήταν αυτό που είδε στη νυκτερινή οπτασία.

Στο ίδιο μοναστήρι υπήρχε επίσης ένας πολύ προικισμένος νεαρός ονόματι Ιωάννης [3], ο οποίος ξεπερνούσε την ηλικία του στην ευφυΐα και ταπείνωση, γλυκύτητα και σοβαρότητα μαζί. Κάποτε [4] αρρώστησε και έφθασε στα τελευταία του. Εμφανίσθηκε τότε σε νυκτερινή όραση ένας γέροντας και τον άγγιξε με το μπαστούνι, λέγοντάς του: «Σήκω. Από αυτήν την αρρώστια τώρα δεν θα πεθάνεις. Αλλά να είσαι έτοιμος, γιατί δεν πρόκειται να κάνεις εδώ πολύ καιρό». Ενώ λοιπόν από τους γιατρούς είχε ήδη ξεγραφτεί, ξαφνικά έγινε καλά, ανέκτησε τις δυνάμεις του, διηγήθηκε αυτό που είχε δει, και για δύο χρόνια ανέδειξε τον εαυτό του στην υπηρεσία του Θεού πολύ ανώτερο, όπως είπα προηγουμένως, από τα χρόνια της ηλικίας του.

Τρία χρόνια πριν από σήμερα [5] κάποιος αδελφός είχε πεθάνει και θάφτηκε από εμάς [6] στο κοιμητήριο του ίδιου μοναστηριού. Μετά βγήκαμε όλοι από αυτό το κοιμητήριο. Αυτός ο Ιωάννης, όπως μας το γνωστοποίησε αργότερα ωχρός και έντρομος, καθώς βρέθηκε τότε εκεί μετά την αποχώρηση μας, τον κάλεσε από το μνήμα αυτός ο αδελφός που είχε πεθάνει. Πράγμα που το πληροφόρησε λίγο αργότερα και το τέλος που επακολούθησε: Μετά από δέκα μέρες τον κατέλαβαν πυρετοί και λύθηκε από τη σάρκα.

[1]. Σκηνή που αποτελεί συνηθισμένο μοτίβο στα αρχαία βυζαντινά μωσαϊκά. Πρβλ. επίσης Β΄ Τιμ. 4,8, Αποκ. 2, 10 και 3, 11.
[2] Ο Πέτρος ήταν διάδοχος στην ηγουμενία του Μαξιμιανού που είδαμε στο III, 36,1 και IV, 33,1, και ενθρονίσθηκε μέσα στο 591 πριν τον Οκτώβριο, αφού παρεμβλήθηκε ένα μικρό διάστημα που τη διαχείριση της μονής είχε ο δευτεράριος Πρετιώζος (βλ. 57, 8-16). Άρα και ο Μέρουλος εκοιμήθη γύρω στο 577.
[3] Και οι τρεις που αναφέρονται σε αυτό το κεφάλαιο, Antonius, Merulus και Johannes, αναγράφονται στα εορτολόγια στις 17 Ιανουαρίου.
[4] Όπως θα το δείξει η συνέχεια, αυτό έγινε το 588-589.
[5] Δηλ. το 590-591.
[6] Άρα ήταν παρών και ο άγιος Γρηγόριος, όχι όμως σαν αδελφός της μονής, γιατί είχε ήδη γίνει Πατριάρχης και, ακόμα κι αν δεχθούμε πως σαν διάκονος εξακολουθούσε να παραμένει εκεί, τώρα πια την είχε εγκαταλείψει οριστικά. Ωστόσο, όπως είδαμε και αλλού, διατηρούσε σχέσεις και πνευματική επίβλεψη.

Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος. Βίοι αγνώστων ασκητών. εκδ. Άγιον Όρος, 1988
Εισαγωγή, μετάφραση, σημειώσεις: Ιερομόναχος Ιωάννης, κελλίον Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Αγία Άννα – Άγιον Όρος.

Advertisements