Ορθοδοξία ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ-Blog

Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από την μοναχική ζωή

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ κατά την επιδημία της χολέρας
Τι αγάπη έδειχνε ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ για τις «ορφανές» του

Τι αγάπη έδειχνε ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ για τις «ορφανές» του, του Ντιβέγιεβο, και με τι τρυφερότητα μιλούσε για αυτές ακόμη και στους ξένους. Είχε πολλά να υποφέρει εξ αιτίας τους.

Η αγάπη του για τις μοναχές και η ηλικιωμένη μοναχή

Μία πολύ συγκινητική συνομιλία σχετικά με την αγάπη του για τις μοναχές έχει αναφερθεί από την ηλικιωμένη μοναχή, Μαρία Βασίλιεβνα Νικασίνα.

«Όταν ήμουν παντρεμένη και λαϊκή, ακόμη, πήγαινα συνήθως με τον σύζυγό μου στον π. Σεραφείμ. Κάποια φορά με ρώτησε: “Έχεις δει το Ντιβέγιεβο και τα κορίτσια μου που είναι εκεί, Μητέρα”;

“Ναι, Γέροντα, τα έχω δει”, απάντησα.

“Και έχεις δει τις μέλισσες, Μητέρα”; με ρώτησε και πάλι.

«”Και φυσικά, τις έχω δει, Γέροντα”, απάντησα.

“Λοιπόν, Μητέρα”, είπε, “οι μέλισσες πάντα φτερουγίζουν γύρω από την βασίλισσα τους, και η βασίλισσα ποτέ δεν τις εγκαταλείπει. Και τα κορίτσια μου, του Ντιβέγιεβο, είναι ακριβώς σαν τις μέλισσες• πάντοτε θα βρίσκονται μαζί με την Θεομήτορα“.

“Αχ”, αναφώνησα. “Πόσο ωραία είναι να είναι κανείς πάντα έτσι, Γέροντα”. Και είπα μέσα μου: Γιατί να παντρευθώ;

“Όχι, Μητέρα, μην κάνεις αυτές τις σκέψεις”, απάντησε εκείνος αμέσως στις σκέψεις μου. “Μην ζηλεύεις τα κορίτσια μου! Δεν είναι καλό. Γιατί να τις ζηλεύεις; Είναι καλά και για τις χήρες εκεί, Μητέρα! Είναι καλά και για τις χήρες! Και αυτές θα βρίσκονται εκεί! Γνωρίζεις την Προφήτιδα Άννα• έχεις διαβάσει για αυτήν, έτσι δεν είναι; Λοιπόν, αυτή ήταν χήρα• αλλά τι χήρα, Μητέρα”!

Αυτή η δούλη του Θεού αργότερα έμεινε χήρα και εκπλήρωσε την επιθυμία της να μπει στην Μονή του Ντιβέγιεβο.

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ και ο μοναχισμός

Αλλά ενώ αγαπούσε τον μοναχισμό, ο Άγιος θεωρούσε αληθινούς μοναχούς και μοναχές μόνον εκείνους που είχαν εγκολπωθεί την μοναχική ζωή όχι για κάποιον άλλο λόγο παρά μόνον για την αγάπη του Θεού και για την σωτηρία της ψυχής τους. Επιπλέον δεν ήταν αρκετό να περάσει κανείς την μοναχική ζωή απλώς εξωτερικά, αλλά έπρεπε να υπάρχουν και καλά πνευματικά αποτελέσματα.

Σε κάποιο φοιτητή του Σεμιναρίου, το 1827, που σκεφτόταν τον μοναχισμό του είπε:

«Μακαρία ας είναι η οδός σου! Αλλά πρόσεχε, γράψε τους ακόλουθους λόγους μου όχι σε χαρτί, αλλά στην καρδιά σου: μάθε την νοερή προσευχή της καρδιάς. Η εξωτερική μόνον προσευχή δεν είναι αρκετή. Ο Θεός προσέχει τον νου. Και επομένως εκείνοι οι μοναχοί, οι όποιοι δεν συνδυάζουν την εξωτερική προσευχή με την εσωτερική δεν είναι μοναχοί αλλά καμένα κούτσουρα. Να θυμάσαι ότι ο αληθινός μοναχικός μανδύας είναι να ανέχεσαι με χαρά τις συκοφαντίες και τις ψευδείς κατηγορίες. Χωρίς πειρασμούς δεν υπάρχει σωτηρία».