Ορθοδοξία

Δεν βλάπτει το να έχεις, αλλά το να είσαι προσκολλημένος σ’ αυτά που έχεις

Πραγματικά, ξεφύγαμε από τον ίσιο δρόμο
Ο Μακάριος Ζωσιμάς, αφού σφράγισε πρώτα το στόμα του με το σημείο του σταυρού, άρχισε να διδάσκει:

Ο λόγος του Θεού τόση χάρη πρόσφερε με την ενανθρώπηση του σ’ εκείνους που πίστεψαν και πιστεύουν σ’ Αυτόν -γιατί είναι δυνατόν και τώρα να πιστέψουμε, και από σήμερα να βάλουμε αρχή, αν θέλουμε-, ώστε όποιος θέλει μπορεί να θεωρεί ολόκληρο τον κόσμο σαν κάτι τιποτένιο. Φτάνει να το ποθεί η προαίρεση μας και να συνεργήσει ή θεία χάρη.

Κι έπαιρνε ότι έβρισκε, άχυρο ή κουρέλι ή κάποιο άλλο ασήμαντο πράγμα, κι έλεγε:

Ποιος είν’ αυτός που αγωνίζεται ή τσακώνεται ή μνησικακεί ή θλίβεται για τούτο ’δω, αν δεν έχει στ’ αλήθεια χάσει το μυαλό του; Λοιπόν, ο άνθρωπος του Θεού, προχωρώντας και προκόβοντας πνευματικά, όλα τα θεωρεί σαν σκουπίδι, έστω κι αν είναι ο κόσμος ολόκληρος δικός του. Γιατί, όπως λέω, δεν βλάπτει το να έχεις, αλλά το να είσαι προσκολλημένος σ’ αυτά που έχεις.

Ποιος δεν γνωρίζει ότι το σώμα είναι το πολυτιμότερο απ’ όλα όσα έχουμε; Πώς λοιπόν, όταν οι περιστάσεις το καλούν, έχουμε εντολή να το καταφρονούμε; Και εφόσον έχουμε εντολή να καταφρονούμε ακόμα και το σώμα, πολύ περισσότερο όσα είναι έξω απ’ αυτό.

Θυμήθηκε τότε την περίπτωση του αδελφού με τα λαχανικά και αναρωτήθηκε:

Μήπως δεν έσπειρε, δεν κοπίασε, δεν τα καλλιέργησε; Μήπως τα ξερίζωσε και τα πέταξε; Όχι. Και όμως, τα είχε σαν να μην τα είχε. Απόδειξη, πως, όταν πήγε ο γέροντας εκείνος, θέλοντας να τον δοκιμάσει, και άρχισε να τα καταστρέφει, δεν τα λογάριασε καθόλου ο αδελφός. Αλλά σαν απόμεινε μια ρίζα μόνο, του είπε:

– Αν θέλεις, πάτερ, άφησε την αυτή τη ρίζα, για να σου κάνω το τραπέζι.

Τότε κατάλαβε ο γέροντας πως ο αδελφός ήταν γνήσιος δούλος του Θεού και όχι των λαχανικών, και του λέει:

– Το Πνεύμα του Θεού, αδελφέ, έχει αναπαυθεί επάνω σου!

Αν είχε προσπάθεια* στα λαχανικά, θα φανερωνόταν αμέσως με τη θλίψη και την ταραχή του. Εκείνος όμως έδειξε ότι τα είχε σαν να μην τα είχε.

  • Προσπάθεια: Ασκητικός όρος, που σημαίνει την εμπαθή προσκόλληση σε κάτι. Απροσπάθεια, το αντίθετο.

Κάτι τέτοια, έλεγε ο αββάς Ζωσιμάς, τα επισημαίνουν οι δαίμονες. Και αν δουν κάποιον ν’ αντιμετωπίζει τα πράγματα χωρίς προσπάθεια, αφού ούτε ταράζεται ούτε θλίβεται, γνωρίζουν ότι αυτός, μολονότι βρίσκεται στη γη, δεν έχει μέσα του γήινο φρόνημα.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ