Advertisements
Ορθοδοξία

Η φήμη του όμως είχε τόσο διαδοθεί, ώστε τον χειροτόνησαν παρά τη θέλησή του επίσκοπο

Άγιοι Πατέρες εν τη Μονή του Οσίου Θεοδοσίου αναιρεθέντες, εορτολόγιο, Σάββατο, 13/1/2024
Ο άγιος Αβραάμης είναι γνωστός ως ο Αβραάμιος Καρρών
Advertisements

Είναι γνωστός ως ο Αβραάμιος Καρρών. Γεννήθηκε το 350 στην Μεσοποταμία και πέθανε στην Κωνσταντινούπολη λίγο μετά το 422. Από πολύ νέος δόθηκε στην άσκηση.

Αργότερα έφερε στον Χριστό ένα χωριό του Λιβάνου κοντά στην Έμεσα. Ξαναγύρισε μετά στην αγαπημένη του έρημο. Η φήμη του όμως είχε τόσο διαδοθεί, ώστε τον χειροτόνησαν παρά τη θέλησή του επίσκοπο στις Κάρρες (Χαρράν). Στη νέα του αποστολή πέτυχε πλήρως και επέβαλε τον Χριστιανισμό. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ τον κάλεσε στην Βασιλεύουσα και τον τίμησε πολύ. Εκεί άλλαξε ο άγιος την εδώ ζωή με την αληθινή. Τη μνήμη του γιορτάζει η Εκκλησία μας στις 14 Φεβρουαρίου.

Ο Αβραάμης άρχισε τη μοναχική του πολιτεία ως ερημίτης κι ύστερα έγινε αρχιερέας, χωρίς όμως να πάψει να περνά ασκητική ζωή. Πέρσης ήταν, και στην πατρίδα, για πρώτη φορά, γνώρισε το μοναχισμό κι επιδόθηκε στην άσκηση. Μάλιστα, καθώς έλεγαν όσοι τον ήξεραν καλά, τόσο πολύ δάμαζε τα σαρκικά πάθη με αγρυπνίες, ορθοστασία και νηστεία, ώστε μια περίοδο κινδύνεψε να μείνει παράλυτος, αφού έφτασε να μην μπορεί να βαδίζει.

Απ’ αυτό τον κίνδυνο σώθηκε με τη θεία Χάρη και σαν αντιπροσφορά σε τούτη την ουράνια παραχώρηση, αποφάσισε να εγκατασταθεί σ’ ένα κεφαλοχώρι του Λιβάνου, που έμαθε πως το κατοικούσαν άνθρωποι που αρνήθηκαν να δεχτούν την πίστη για να προσπαθήσει να τους σώσει.

Μεταμφιέστηκε, λοιπόν, σε έμπορο και προσποιήθηκε, φτάνοντας εκεί με τους συντρόφους του, πως ενδιαφερόταν ν’ αγοράσει καρύδες, το προϊόν της περιοχής. Νοίκιασε ένα σπίτι πληρώνοντας γερή προκαταβολή, και τις πρώτες μέρες ζούσαν αθόρυβα, χωρίς να προκαλούν κανενός το ενδιαφέρον.

Αργότερα άρχισαν να σιγοψάλλουν ύμνους από τη Λειτουργία, ώστε οι πρώτοι περίεργοι που κρυφάκουσαν φώναξαν και τους υπόλοιπους, κι όλοι μαζί, αφού συζήτησαν πολύ, άνδρες και γυναίκες, αποφάσισαν να τους αποκλείσουν μέσα στο σπίτι, σωρεύοντας χώμα μπρός στην πόρτα. Όταν όμως οι χωρικοί είδαν πως ο Αβραάμης κι οι σύντροφοί του αντί ν’ αντιδράσουν, έμειναν απαθείς και συνέχισαν την προσευχή τους, σταμάτησαν από θαυμασμό, τράβηξαν πίσω τα χώματα και τους ζήτησαν να φύγουν αμέσως.

Advertisements

Εκείνη τη μέρα όμως, κατά σύμπτωση, έφτασαν στο χωριό οι φοροεισπράκτορες απαιτώντας τις οφειλές και απειλώντας με σκληρές τιμωρίες όσους δεν είχαν να πληρώσουν. Ο αμνησίκακος ασκητής ξέχασε αμέσως το κακό που πήγαν να του κάμουν οι χωρικοί και, καθώς ο Χριστός καρφωμένος στο σταυρό παρακαλούσε για τους σταυρωτές του, έτσι κι ο Αβραάμης συμβούλευε τους εισπράκτορες να συμπεριφέρονται χωρίς σκληρότητα προς το λαό.

Όταν μάλιστα χρειάστηκε να μπει κάποιος εγγυητής για μια πληρωμή, προσφέρθηκε να εξασφαλίσει σε λίγες μέρες ένα πολύ σημαντικό ποσό. Όπως ήταν φυσικό οι χωρικοί μετάνιωσαν για όσα είχαν σκεφτεί να πράξουν ενάντια στον ασκητή, και ζήτησαν ταπεινά συγγνώμη. Ακόμα τον παρακάλεσαν να γίνει ο μόνιμος υπερασπιστής τους. Άλλωστε το χωριό το κατοικούσαν ελεύθεροι μικροκτηματίες γεωργοί και δεν υπήρχε κανένας πρόκριτος.

Ο Αβραάμης προτίμησε να πάει αμέσως στην κοντινή πόλη για να βρει τα χρήματα της εγγύησης. Πολύ σύντομα επέστρεψε στο χωριό φέρνοντας το αναγκαίο ποσό. Αυτή η πραγματοποίηση της υπόσχεσης που έδωσε, έκανε τούς χωρικούς να επιμένουν φορτικότερα να γίνει ο αφέντης τους. Τότε τους υποσχέθηκε να υπακούσει αν του δίνουν το λόγο τους ότι θα ιδρύσουν εκκλησία.

Έτσι κι έγινε. Την άλλη μέρα ο Αβραάμης γύριζε με τους χωρικούς τα καλύτερα μέρη του τόπου αναζητώντας τον κατάλληλο τόπο για το χτίσιμο του πρώτου ναού. Διάλεξε ένα χώρο περίοπτο κι έβαλε αμέσως τη δουλειά μπροστά. Πολύ σύντομα ο νεόχτιστος ναός χρειαζόταν ιερέα, κι οι άνθρωποι έλεγαν πως δεν θα δέχονταν κανέναν άλλο παρά μόνο αυτόν, τον αφέντη τους, που τον ήθελαν και πνευματικό τους ποιμένα. Ο Αβραάμης έγινε πρεσβύτερος και από τη θέση αυτή οδηγούσε πολλούς στο φως του Χριστού, για τρία ολόκληρα χρόνια. Υστερότερα ξαναγύρισε στην άσκησή του.

Θεοδωρήτου Κύρου, Φιλόθεος Ιστορία, 1Ζ΄ / Migne P.G. τόμ. 82, στήλ. 1420 έξ.

Νερό από την έρημο.
Συλλογή κειμένων και σχόλια: Ηλία Βουλγαράκη. Απόδοση στα νεοελληνικά: Κωστή Κυριακίδη.
Αποστολική Διακονία, εκδ. Β΄ 1996.