Ορθοδοξία

Ένας λόγος βγαλμένος από τα μυρίπνοα χείλη του ήταν αρκετός

Ένας λόγος βγαλμένος από τα μυρίπνοα χείλη του ήταν αρκετός
Κυριακή Ι’ Λουκά: Ένας λόγος βγαλμένος από τα μυρίπνοα χείλη του ήταν αρκετός

Ως συνέχεια της προηγουμένης Κυριακής, η Εκκλησία μας όρισε σήμερα προς ανάγνωση, μιαν ευαγγελική περικοπή που αναφέρεται σε μίαν ακόμη θεραπεία, την οποίαν επιτέλεσε ο Κύριος εις ένα δυστυχισμένο πλάσμα Του.

Κάποιο Σάββατον -που κατά τον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης αποτελούσε ημέρα αργίας ως μίμηση του Θεού, ο οποίος την εβδόμη ημέρα «κατέπαυσε ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων Αὐτοῦ… καὶ εὐλόγησεν ὁ Θεὸς τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην» (Γέν. 2, 3)- ο Κύριος εδίδασκε σε κάποια συναγωγή της Παλαιστίνης. Πλήθος πολύ είχε συγκεντρωθεί προκειμένου να γευθεί την γλυκύτητα των λόγων Του.

Οι Ιουδαίοι, τηρώντας την εντολή: «ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου· τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου» είχαν προσέλθει ώστε να αποδώσουν θυσία και να προσευχηθούν εις τον Θεόν. Ο μελίρρυτος λόγος του Ιησού έπεφτε ως βάλσαμο στις καρδιές τους και απορροφημένοι όπως ήσαν, δεν έδωσαν σημασία σε μία γυναίκα, η οποία παρά το ότι ήταν παραμορφωμένη από την 18ετήν ασθένειά της, δεν παρέβλεπε την υποχρέωσή της εις τον Θεό και στεκόταν σε μια γωνιά της συναγωγής, προσευχομένη.

Το σώμα της ήταν τόσο κυρτωμένο ώστε το κεφάλι της σχεδόν θα ακουμπούσε στο έδαφος! Χρόνια τώρα υπέφερε από φοβερούς σωματικούς πόνους και ο βίος της είχε γίνει πλέον αφόρητος εξαιτίας της αναπηρίας της…

Οι φιλόστοργοι οφθαλμοί του Κυρίου, ξεχώρισαν -ανάμεσα στο πολυπληθές κοινό του- την δύσμορφη και καταπονημένη φιγούρα… Η φιλεύσπλαχνη θεϊκή καρδιά Του, είδε την πίστη της και διέκρινε την αυτοθυσία της. Ήξερε ο Ιησούς, πως η συγκύπτουσα γυναίκα, δεν έπεσε σε θεοδικία εξαιτίας της συμφοράς που την είχε βρει εδώ και 18 έτη… Αντιθέτως, δοξολογούσε τον Θεό και έσερνε, τρόπον τινά, το παραμορφωμένο σώμα της εις τον λατρευτικό τόπο.

Ένας λόγος βγαλμένος από τα μυρίπνοα χείλη του: «Γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας σου» και η εναπόθεσις των χειρών Του στο καταπονημένο κορμί, ήσαν αρκετά για να εξέλθει η δυστυχισμένη ύπαρξις από την κόλαση της ασθενείας. Η γυναίκα, απαλλαγμένη από την φοβερή πάθηση του σώματός της, στάθηκε όρθια και με το κεφάλι της πλέον ψηλά, έστρεψε το βλέμμα της προς τον Ευεργέτη της και ανέπεμψε δοξολογία στον Πανάγαθο Θεόν!

Το πλήθος των πιστών ακούγοντας την χαρούμενη ιαχή της, έμεινε εκστατικό να θαυμάζει την εξαίσια αυτή θεραπεία! Ωστόσο, κάποιος δεν συμμετείχε στην χαρά της θαυμαστής ιάσεως… Ο αρχισυνάγωγος, κυριευμένος από το πάθος του φθόνου, αντί να συγχαρεί τη θεραπευμένη γυναίκα και να δοξάσει κι αυτός τον Μεγαλοδύναμο Θεόν, με υποκριτική αγανάκτηση και με χείλη που έσταζαν κακία, έλεγε προς τον λαόν: «εξ ημέραι εισίν εν αις δει εργάζεσθαι· εν ταύταις ουν ερχόμενοι θεραπεύεσθε, και μη τη ημέρα του σαββάτου!».

Δηλαδή: «Υπάρχουν έξι μέρες που επιτρέπεται να εργάζεται κανείς· μέσα σ’ αυτές, λοιπόν, να έρχεσθε και να θεραπεύεσθε, και όχι το Σάββατο»!.. Η θρασυδειλία του πονηρού πνεύματος, από το οποίον είχε κυριευθεί, δεν του επέτρεπε να ελέγξει κακώς τον ίδιο τον Ιησού και για αυτό τον λόγον απευθύνθηκε στον πανηγυρίζοντα λαόν!

Τότε, ο Κύριος, ως Δημιουργός του Νόμου, του είπε με γαλήνια φωνή: «Υποκριτά, έκαστος υμών τω σαββάτω ου λύει τον βουν αυτού ή τον όνον από της φάτνης και απαγαγών ποτίζει; ταύτην δε, θυγατέρα Αβραάμ ούσαν, ην έδησεν ο σατανάς ιδού δέκα και οκτώ έτη, ουκ έδει λυθήναι από του δεσμού τούτου τη ημέρα του σαββάτου;», δηλαδή: «Υποκριτή! Ο καθένας σας δε λύνει το βόδι του ή το γαϊδούρι του από το παχνί το Σάββατο και πάει να το ποτίσει; Κι αυτή, που είναι απόγονος του Αβραάμ, και ο σατανάς την είχε δεμένη δεκαοκτώ έτη, δεν έπρεπε να λυθεί απ’ αυτά τα δεσμά το Σάββατο;»!

Η αφιέρωσις της εβδόμης ημέρας εις τον Θεόν, δεν εσήμαινε πως ο Δημιουργός του Σύμαπντος κόσμου έχει ανάγκη από κάθε είδους λατρείες, τιμές και αφιερώσεις αλλά αποτελεί καταξίωσις του ανθρωπίνου προσώπου ως εικόνος του Θεού.

Με τους λόγους Του, ο Χριστός καταδίκασε τον παραλογισμό και την ευσεβοφάνεια του αρχισυναγώγου –αλλά και κάθε τυπολάτρου χριστιανού- κι έδωσε το μήνυμα, πως η υποκριτική τήρηση του Νόμου δεν αρκεί κι ούτε διασφαλίζει την σωτηρία του ανθρώπου, ο οποίος κυριευμένος από τη ζηλοφθονία και την φιλαυτία, μπορεί να επιδίδεται σε πάμπολλες διδασκαλίες και αγαθοεργίες, ωστόσο, ζει απομακρυσμένος από την ουσία του γνησίου χριστιανικού βίου…

Οι αποκαλυπτικοί ευαγγελικοί λόγοι δεν απευθύνθησαν μόνον προς τους Φαρισαίους της εποχής εκείνης, αλλά και σε όλους εμάς, οι οποίοι στα πλαίσια μιας θρησκευτικής «ρουτίνας», ξεχνούμε την σημαντικότητα της αγάπης προς τον πλησίον και βιώνουμε την Ορθοδοξία όχι ως ευκαιρία απελευθερώσεως από τα πάθη και την αμαρτία αλλά ως στείρα κατάσταση υποχρεώσεων και εντολών, τις οποίες συνήθως φροντίζουμε πρώτα να τις επιβάλλουμε στους αδελφούς μας και κατόπιν, ίσως, και σε εμάς τους ιδίους…

Σήμερα (Δεκέμβριος 2018), η Εκκλησία μας τιμά, κατά ευτυχή συγκυρία, την Σύλληψη της Αγίας Άννης. Όπως είναι γνωστόν από την Παράδοση, οι γονείς της Υπεραγίας Θεοτόκου, ήσαν ευσεβείς και δίκαιοι άνθρωποι, οι οποίοι όμως συνθλίβονταν υπό το βάρος της ατεκνίας. Η Χάρις του Θεού, με την επέμβασή της, διέλυσε τα δεσμά της στειρότητος και η Αγία Άννα συνέλαβε «τὴν προορισθεῖσαν καὶ ἐκλεχθεῖσαν ἐκ πασῶν τῶν γενεῶν», προκειμένου να γίνει η μητέρα του Θεού. Δύο εβδομάδες περίπου μας χωρίζουν από τον εορτασμό της Γεννήσεως του Χριστού, κι ο παραλληλισμός της «συγκυπτούσσης» και «στείρας» ανθρωπότητος με την σκυμμένη γυναίκα της ευαγγελικής περικοπής και την στείρα Άννα, είναι αναπόφευκτος και καταλυτικός…

Η Ενσάρκωσις του Υιού και Λόγου του Θεού υπήρξε η μεγαλειώδης και φιλάνθρωπος θεία επέμβασις για την ολοκλήρωση του έργου Του, το οποίον είχε ξεκινήσει από την Παλαιά Διαθήκη. Η Ενανθρώπιση του Δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, ήλθε ως θεραπεία της νοσηρής καταστάσεως του ανθρώπου, δίδοντάς του έτσι, την ευκαιρία της αναγεννήσεως και ανορθώσεώς του, εις το ύψος του «κατ’ εικόνος Θεού» δημιουργήματος. Ο άνθρωπος πλέον, μπορεί να θεραπεύεται μέσα από την συμμετοχή του στα Μυστήρια της Εκκλησίας και να καλλιεργεί τον «αγρό» της ψυχής του, με τέτοιον τρόπο, ώστε να φέρει στην καρδιά του, τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος.
Αμήν.

Δεκέμβριος 2018

Σύνταξη Α.Τ, Θεολόγος για το orthodoxia.online