Advertisements
Ορθοδοξία Blog

π. Λίβυος: Αυτή η εικόνα με ραγίζει

π. Λίβυος: Αυτή η εικόνα με ραγίζει
π. Λίβυος: Πόσα «αντίο» πριν την ώρα τους;

Αυτή η εικόνα με ραγίζει.
Πόσα «αντίο» πριν την ώρα τους;
Πόσα «γιατί» δίχως απάντηση;
Πόσα άδεια δωμάτια;
Πόσα κρεβάτια δίχως σώμα;
Πόσα σπίτια βουβά;
Πόσες αγκαλιές κενές;
Πόσα χείλη ξερά;
Πόσα εγκλήματα δίχως δικαιοσύνη;

Μια στιγμή μονάχα να σε έβλεπα, μια στιγμή μονάχα
να σε άγγιζα ξανά κι ας ήταν η τελευταία μου φορά.
Μονάχα να το ήξερα για να σε κρατούσα όσο περισσότερο μπορούσα,
να σ’ ένιωθα βαθιά στην αγκαλιά μου,
να σε μύριζα ξανά όπως την πρώτη μας φορά
τότε που σε κράτησα βρέφος στην αγκαλιά μου
και σου λεγα πόσο πολύ σ αγαπούσα.

Στο θάνατο πονάει η απουσία, η έλλειψη της παρουσίας.
“Που είσαι;”, “που να’ σαι;”,”γιατί αργείς;” Αυτά παιδεύσουν την ψυχή.
Μπορεί να πιστεύεις στο Θεό, να πιστεύεις στην Βασιλεία Του,
να ξέρεις ότι τίποτε δεν τελείωσε ακόμη,
αλλά αυτό δεν κάνει τον πόνο σου λιγότερο ή μικρότερο,
δεν κλείνει την πληγή. Το τραύμα αιμορραγεί.
Γιατί το δάκρυ δεν είναι απιστία, αλλά έλλειψη, πόνος και απουσία.

Γι΄ αυτό μην κατηγορείτε εκείνος που πενθούν και κλαίνε
ως αδύναμους στην πίστη, δεν είναι.
Πονεμένοι είναι όχι άπιστοι.
Μην τους γεμίζεται ενοχές.
Δώστε τους αναπνοές. Πάρτε τους αγκαλιές.
Κάνετε εσείς την προσευχή που δεν αντέχουν εκείνοι να ψελλίσουν.

Και κάτι τελευταίο, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ζητούν και φωνάζουν για δικαιοσύνη δεν το κάνουν για εκδικηθούν ή να τιμωρήσουν, δεν είναι πράξη μίσους αλλά ζωής.
Δικαιοσύνη σημαίνει προασπίζομαι την ζωή μπροστά στο θάνατο.
Πρέπει επιτέλους στο τόπο αυτό να μάθουμε να εκτιμάμε το δώρο της ζωής, το δώρο της ύπαρξης, να μην το πετάμε, να μην το προσπερνάμε να μην το δολοφονούμε στην Πάρο, στο Μάτι, στην Μάνδρα, στα Τέμπη…..

Η Ανάσταση του Χριστού δεν δικαιολογεί τον θάνατο αλλά τον καταργεί.
Από προορισμό τον κάνει πέρασμα.
Από τέλος, αρχή.
Από σκοτάδι, φως.
Από χωρισμό, προσμονή.
Δεν γεννηθήκαμε για να πεθάνουμε αλλά για να ζήσουμε.
Η ζωή δεν τελειώνει αλλά συνεχίζεται.
Δεν την ξεφορτωνόμαστε αλλά την χαιρόμαστε.
Δεν την δολοφονούμε αλλά την αγαπούμε.

Σίγουρα θα ξαναβρεθούμε.
Μέχρι τότε θα σας καλημερίζουμε και θα σας καληνυχτούμε,
θα σας αγκαλιάζουμε και θα σας φιλούμε με προσευχές.