Advertisements
Advertisements
Ορθοδοξία Blog

Κλειστά παράθυρα της ψυχής

Κάποτε, ένας άνθρωπος που ένιωθε απογοητευμένος περιπλανιόταν γύρω από τους λοφίσκους που περιβάλλανε την πόλη του. Συνάντησε έναν βοσκό που έβοσκε το κοπάδι του με τα πρόβατα.
Κάποτε, ένας άνθρωπος που ένιωθε απογοητευμένος περιπλανιόταν γύρω από τους λοφίσκους που περιβάλλανε την πόλη του. Συνάντησε έναν βοσκό που έβοσκε το κοπάδι του με τα πρόβατα.
Advertisements

Κάποτε, ένας άνθρωπος που ένιωθε απογοητευμένος περιπλανιόταν γύρω από τους λοφίσκους που περιβάλλανε την πόλη του. Συνάντησε έναν βοσκό που έβοσκε το κοπάδι του με τα πρόβατα.

Advertisements

Βλέποντάς τον βοσκό ανήσυχο, τον ρώτησε:

“Τι σε απασχολεί, φίλε μου;”

“Αισθάνομαι μεγάλη μοναξιά,” του απάντησε ο βοσκός.

“Κι εγώ μόνος είμαι, αλλά δεν νιώθω θλίψη,” είπε ο βοσκός.

“Ίσως, γιατί σε συντροφεύει ο Θεός!” του απάντησε με έναν τόνο μάλλον ειρωνικό.

“Το μάντεψες,” είπε ο βοσκός αδιαφορώντας για τον ειρωνικό τόνο.

“Βλέπεις την πόλη μας; Βλέπεις τα σπίτια; Βλέπεις τα παράθυρά τους;”

“Όλα τα βλέπω,” απάντησε ο άνθρωπος.

“Τότε δεν πρέπει να απελπίζεσαι,” συνέχισε ο βοσκός. “Ο ήλιος είναι ένας, αλλά κάθε παράθυρο της πόλης, ακόμη και το πιο μικρό και κρυφό, κάθε μέρα λούζεται στο φως του ήλιου. Είσαι απελπισμένος, μάλλον επειδή το ‘παράθυρό’ σου παραμένει σφραγισμένο!”

orthodoxia.online→