Ορθοδοξία Blog

Γερόντισσα Σωφρονία: Πώς θα συνδέσουμε την ευτυχία που ζητάμε με το Θεό

Γερόντισσα Σωφρονία: Πώς θα συνδέσουμε την ευτυχία που ζητάμε με το Θεό
H ηγουμένη της ιεράς μονής αγίας Tριάδας Aκράτας, Γερόντισσα Σωφρονία γράφει για την παραβολή του Δείπνου.

Πῶς θά συνδέσουμε τήν εὐτυχία πού ζητᾶμε μέ τό ΘΕΟ καί πὼς θά  καταφέρουμε νά βάλουμε περισσότερο ἔμπρακτα τό ΘΕΟ στή ζωή μας. Συχνά  ἡ εὐφροσύνη τῆς καρδιᾶς καί ἡ εὐτυχία συνδυάζονται μέ ἄλλα πράγματα, ἐνῶ ἡ σχέση μέ τό Θεό καί ἡ παραμονή στήν ἐκκλησία μέ κάτι βαρύ καί μονότονο.  

Εἴμαστε στή Σαρακοστή τῶν Χριστουγέννων μιά εὐλογημένη περίοδο, ὅπως  κάθε Σαρακοστή, γιατί μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία μέ τή νηστεία καί τήν προσευχή  νά πλησιάσουμε καί νά βιώσουμε ἕνα μεγάλο γεγονός σωτηριολογικό: Δηλ.  ἕνα γεγονός ἀπό τήν πρόσληψη τοῦ ὁποίου ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία μας: Τή  γέννηση τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ! Εἶναι λοιπόν ἡ κατεξοχήν χρονική περίοδος πού ΟΛΑ  μιλοῦν ἤ θά ἔπρεπε νά μιλοῦν γιά τό ΧΡΙΣΤΟ καί ἄρα γιά τή χαρά πού  προκύπτει ἀπό τήν συνάντηση μαζί Του. 

Κυριακή τῶν Προπατόρων σήμερα καί στούς Ἱερούς Ναούς ἀκούστηκε τό πρωί  ἕνα ἀπό τά πιό γνωστά ἀλλά καί καίρια γιά τή σωτηρία μας Εὐαγγέλιο.  

Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή περιλαμβάνει τή γνωστή περικοπή τοῦ δείπνου. Ὁ Κύριος συνήθιζε νά μιλάει μέ χαριτωμένες παραβολές καί νά  ἀφήνει τούς ἀνθρώπους νά κατανοήσουν αὐτά πού κρύβονται πίσω ἀπό μιά  ἀδιάφορη φαινομικά ἱστορία. Εἶπε λοιπόν ὁ Κύριος ὅτι ἕνας οἰκοδεσπότης  ἑτοίμασε ἕνα μεγάλο δεῖπνο καί κάλεσε πάρα πολλούς προσκεκλημένους.  Ὅταν ἔφτασε ὅμως ἡ ὥρα νά ἔρθουν, ὅλοι ἄρχισαν νά παραιτοῦνται ἐξαιτίας  διαφόρων ὑποθέσεων πού εἶχαν: Ὁ πρῶτος εἶπε: “ Ἔχω ἀγοράσει χωράφι καί  πρέπει νά πάω νά τό δῶ”. Ὁ δεύτερος παρήγγειλε : “Ἔχω ἀγοράσει πέντε  ζευγάρια βόδια καί πάω νά τά δοκιμάσω” καί ἕνας ἄλλος δικαιολογήθηκε  λέγοντας: “Εἶμαι νιόπαντρος γι’ αὐτό δέν μπορῶ νά ἔρθω”. Ὀργισμένος τότε ὁ οἰκοδεσπότης-καί προσέξετε ἐδῶ ἡ ὀργή τοῦ Κυρίου ἐκφράζει τή λύπη καί τή  στενοχώρια Του, καί ὄχι τήν ἀπόρριψή του (πάντα ἐμεῖς φεύγουμε ἀπό τό Θεό  καί ποτέ Ἐκεῖνος ἀπό ἐμᾶς) εἶπε στό δοῦλο Του νά βγεῖ στίς πλατεῖες καί στά  στενά καί νά μαζέψει τούς φτωχούς, τούς ἀνάπηρους, τούς χωλούς καί τούς  τυφλούς καί νά τούς φέρει στό δεῖπνο. Ὀ ὑπηρέτης ἔπραξε ἀκριβῶς αὐτό πού  τοῦ εἶπε ὁ οἰκοδεσπότης καί γυρνώντας βλέπει ὅτι ὑπάρχει ἀκόμα χῶρος στό δεῖπνο. Τότε τόν ξαναστέλνει νά φωνάξει “μέ τή βία” κι ἄλλους μέχρι νά  γεμίσει τό σπίτι Του. Στό τέλος τῆς παραβολῆς ὁ οἰκοδεσπότης κάνει τήν  λυπηρή διαπίστωση ὅτι κάλεσε πολλούς καί δέν ἀνταποκρίθηκαν. Ἐνῶ προσκλήθηκαν δέν δέχθηκαν νά ἔρθουν. Παρέμειναν οἱ κλητοί ἀλλά δέν  ἔγιναν οἱ ἐκλεκτοί πού θά ἀπολαύαναν τό ἐξαίσιο δεῖπνο.  

Ἡ παραβολή αὐτή, ἀδελφοί μου, παρουσιάζει στήν οὐσία τή ΖΩΗ ΜΑΣ  ΟΛΟΚΛΗΡΗ. Εἴμαστε ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ἔχουμε τή χάρη τοῦ ΑΓΙΟΥ  ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ καί καθημερινά μᾶς δίδεται αὐτή ἡ εὐλογία τῆς ΘΕΙΑΣ  ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ καί τῶν μυστηρίων πού μᾶς φέρνουν ὁλοένα καί πιό κοντά στή  ΘΕΙΑ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ. Εἴμαστε συνέχεια στούς πρόποδες αὐτοῦ τοῦ ΘΕΙΟΥ  ΔΕΙΠΝΟΥ καί εἴτε ἀδιαφοροῦμε νά εἰσέλθουμε στήν οἰκία καί νά  ἀπολαύσουμε τά ΘΕΙΑ ΔΩΡΑ, εἴτε εἰσερχόμαστε τυπικά, ζώντας  καταφρονητικά αὐτή τήν πλουσιοπάροχη προσφορά τοῦ ΘΕΟΥ σέ μᾶς.  

Ἔτσι ἤ ζοῦμε μακριά ἀπό τά μυστήρια, τήν ἐκκλησία καί δέν θυμόμαστε κάν  τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας ἤ ζοῦμε μέσα σέ αὐτά μέ τυπικό τρόπο,  στεγνό, χωρίς αὐτά νά ἀλλοιώνουν τήν ὕπαρξή μας καί νά γλυκαίνουν τήν  καρδιά μας. Ἐξομολογούμαστε καί δέν πετᾶμε ἀπό χαρά. Κοινωνᾶμε καί δέν  φαίνεται κάτι νά ἀλλάζει μέσα μας. Ὅλα γίνονται τυπικά. Οὐσιαστικά αὐτό  εἶναι μιά παραίτηση ἀπό τή ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ καί τά δῶρα της.  

Πόσες φορές οἱ βιοτικές μέριμνες, ἡ ἐργασία δέν μᾶς ἔχουν κρατήσει μακριά  ἀπό τή ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ καί ἀπό τήν προσευχή! Πόσες φορές δίνουμε ὅλο τό  εἶναι μας σέ κουραστικές ἐργασίες ἤ σέ ἀνούσιες ἀπασχολήσεις ἤ ἐπικοινωνίες  καί δέν ἔχουμε διάθεση καί δυνάμεις πλέον γιά προσευχή;  

Ἄρα ξεκάθαρα λέμε στό Θεό: “Ἔχε με παρητημένον”. Πόσες φορές οἱ σχέσεις  ζευγαριῶν μεταξύ τους εἶναι προβληματικές, ἀντί νά τούς δίνουν χαρά, κι ἐνῶ ὁ Χριστός δίνει τή λύση ἐκεῖνα φεύγουν μακριά Του καί λένε: «θά προσπαθήσω  μέ τή συζήτηση νά τά καταφέρω νά φτιάξω τή σχέση μου μέ τόν ἄλλον». Ὄχι  εἶναι πλανερή κατάσταση αὐτό νά προσπαθοῦμε μόνο μέ τή συζήτηση καί  ἄλλα κοσμικά μέσα νά ἀλλάξουμε μιά καταστροφή στις ψυχές μας. Εἶναι  ἀπαραίτητη ἡ ἐπέμβαση τοῦ ΘΕΟΥ: Δηλαδή ἡ ἐξομολόγηση καί ἡ μετά  συναισθήσεως μετοχή στό ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ. Καί στή συνέχεια μιά συνεπής  πνευματική ζωή πού θά νοηματοδοτεῖ τήν καθημερινή μας ζωή. Σήμερα  δυστυχῶς οἱ οἰκονομίες τῆς ἐκκλησίας (δηλ. οἱ ὑποχωρήσεις) εἶναι πολλές,  ἀλλά καί τά προβλήματα ἀκόμα περισσότερα καί ὁλοένα καί διογκώνονται  φτάνοντας σέ θλιβερά ἀδιέξοδα. Αὐτό πού παλεύει ἡ ἐκκλησία σήμερα, οἱ προσευχόμενοι καί μέ φιλεύσπλαγχνη καρδιά ἱερεῖς μας, εἶναι νά  συγκεντρώσουν τά τέκνα της στό ΔΕΙΠΝΟ , στή Θεία ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. 

Νά τά μαζέψουν ὅπως καί νά εἶναι πληγωμένα, κακοντυμένα, μέ ἀντιρρήσεις  καί νά τούς γιατρέψουν τίς πληγές. Ἕνας ἱερέας μέ χριστοειδή συνείδηση  πονάει για τό ποίμνιό του καί ἔχει στόχο του νά ἐπουλώσει πληγές, νά  γιατρέψει συνειδήσεις, νά καθαρίσει καρδιές καί ὄχι νά μαζέψει ὁπαδούς, ὄχι  νά μαζέψει λάτρεις τοῦ προσώπου του καί νά δημιουργήσει ἕνα δικό του κόμμα  ἔναντι κάποιου ἄλλου. Χρειάζεται φοβερή προσοχή νά εἶσαι ΥΠΗΡΕΤΗΣ  ἀδελφοί μου, τοῦ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΤΟΥ. Γιατί αὐτό ἀκριβῶς εἴμαστε ὅσοι φορᾶμε  τό ράσο καί ἐπιτελοῦμε μιά διακονία μέσα στήν ἐκκλησία. Διάκονοι και  ὑπηρέτες. Συχνά τό μπερδεύουμε αὐτό καί συμπεριφερόμαστε ὡς ἐξουσιαστές  καί διδάσκαλοι. 

Προσέξτε στήν παραβολή ὁ ὑπηρέτης ἔκανε ΑΚΡΙΒΩΣ ὅ,τι τοῦ εἶπε ὁ Κύριος  του, δέν ἔβαλε δικά του λόγια καί πράξεις μέσα. Αὐτό καλούμαστε κι ἐμεῖς ὅσοι  «ἐκπροσωποῦμε» ἀναξίως πάντα τόν Κύριο μας στή γῆ. Καλούμαστε νά  μεταφέρουμε τά λόγια καί τίς ἐντολές Του ὅπως ἀκριβῶς εἶναι χωρίς  παραχαράξεις ἤ ἀλλοιώσεις δικές μας. Οὔτε γιά παράδειγμα νά  παρουσιάζουμε τό ΘΕΟ ὡς ἕνα φοβερό τιμωρό καί νά διώχνουμε τούς  ἀνθρώπους ἀπό τήν ἐκκλησία, ἀλλά οὔτε πάλι νά ἀλλοιώνουμε τίς ἐντολές  τοῦ Θεοῦ κάνοντάς τα ΟΛΑ νά ἐπιτρέπονται.  

Ἀδελφοί μου, ΟΛΑ συγχωροῦνται μέ τή μετάνοια μέσα στήν ἐκκλησία,  ΟΛΑ! Ἀλλά δέν ἐπιτρέπονται καί εὐλογοῦνται ΟΛΑ! Εἶναι τραγικό νά θέλουμε  νά ἐξαγοράσουμε τήν εὐλογία για πράξεις πού ξέρουμε ὅτι δέν ἐπιτρέπονται.  Ὅμως εἶναι θεϊκό νά ἀποφασίζουμε νά ἐξομολογηθοῦμε καί νά μετανοήσουμε  καί νά προσπαθήσουμε νά μήν ἐπαναλάβουμε λάθη καί ἁμαρτίες πού ξέρουμε  ὅτι μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό τό ΘΕΟ, ἀλλά τή δεδομένη χρονική στιγμή δέν  εἴχαμε τή δύναμη νά ἀπέχουμε ἀπό αὐτές. Ἡ πρώτη ἐνέργεια σκληραίνει τήν  καρδιά μας καί τήν πωρώνει, ἡ δεύτερη τήν μαλακώνει καί τήν ἁγιάζει. Μέσα  στήν ψυχή τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἔχει τοποθετηθεῖ μιά ἰδιότητα ἡ συνείδηση πού  μᾶς χτυπάει καμπανάκι, ὅταν κάτι ἀπό τίς ἐνέργειες ἤ τίς σκέψεις μας ἔρχεται  σέ ἀντίθεση μέ τό θέλημα τοῦ Δημουργοῦ της. Ὅταν ἀκοῦμε αὐτό τό  καμπανάκι καί δέν σπεύδουμε νά ἀλλάξουμε καί νά διορθώσουμε, τότε σιγά  σιγά ἔρχεται αὐτό πού λέμε πόρωση τῆς συνειδήσεως. 

Για παράδειγμα ἡ θέση κάποιων χριστιανῶν νά ἐπιμένουν ὅτι τό νά μένω στό  σπίτι μου τήν Κυριακή καί ἀπό ἐκεῖ λατρεύω τό ἴδιο τόν δέν μπορεῖ μέ τίποτε  νά δικαιολογηθεῖ καί νά γίνει ἀποδεχτή ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας  παρά μόνο σέ περίπτωση ἀσθένειας. Εἶναι ξεκάθαρη ἡ ἐντολή τοῦ Χριστοῦ, ἡ 

πρόσκληση θά λέγαμε. Γιατί τώρα φτάσαμε σέ μιά ἐποχή που φοβόμαστε νά  ποῦμε καί τίς λέξεις ἀκόμα. Τή Μ. Πέμπτη ὁ Χριστός μᾶς παραδίδει τά ΦΡΙΧΤΑ  ΜΥΣΤΗΡΙΑ μέ τήν προστακτική ὑπόδειξη «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν». Ἄρα, δέν μποροῦμε νά διαπραγματευθοῦμε σωτηρία χωρίς τή  παρουσία μας στό ναό τήν Κυριακή καί τή μετοχή στό ΔΕΙΠΝΟ ΤΟΥ.  

Κοιτάξτε τί λέει: «Εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν». Κάντε αὐτό για νά μέ θυμᾶστε!  Κι ὅταν μέ θυμᾶστε θά εἶστε πιο κοντά σέ μένα. Δέν θά ὑπάρχει κίνδυνος  τώρα. Κι ἐμεῖς στους ἀνθρώπους πού θυμόμαστε, πού θέλουμε νά τούς ἔχουμε  στή ζωή μας προσπαθοῦμε νά ἔχουμε μια ἐπικοινωνία: Νά τούς ἀκοῦμε, νά  τούς ἐπισκεπτόμαστε, νά τούς κάνουμε δῶρα ἤ νά δεχόμαστε τά δῶρα τους!  Γιατί καί τό νά δέχομαι ἕνα δῶρο εἶναι ἔνδειξη ἀγάπης! Ἀκόμα καί ἡ θύμηση μερικῶν ἀνθρώπων μᾶς φέρνει χαρά! Σκεφτεῖτε λοιπόν σέ ἀναλογία  τί γίνεται μέ τό ΘΕΟ! Ἄν Τόν θυμόμαστε, ἄν Τόν ἐπισκεπτόμαστε, ἄν  δεχόμαστε τά δῶρα Του, τότε ἡ ζωή μας θά γεμίζει χαρά καί ἡ ψυχή μας  εὐφροσύνη ὅπως λέει χαρακτηριστικά καί ὁ ψαλμωδός: «Ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ καί εὐφράνθην».

Συχνά θέλουμε νά δημιουργήσουμε μιά ἰδιωτική θεολογία  γιατί μᾶς λείπει ἡ ταπείνωση νά παραδεχθοῦμε τά λάθη μας στό εὐλογημένο  πετραχήλι ἑνός ἁγιασμένου πνευματικοῦ καί νά κοπιάσουμε λίγο για τήν  ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ συχνή καί ἐπιφανειακή πλέον δικαιολογία/ δέν  ὑπάρχουν σήμερα πνευματικοί καί ἅγιοι γέροντες / εἶναι μιά παραπλανητική  φωνή πού πηγάζει ἀπό τόν ἐγωισμό μας σέ συνεργασία μέ τό ταγκαλάκι πού  θέλει φυσικά νά μᾶς ἀποπροσανατολήσει καί νά μᾶς κρατήσει μακριά ἀπό τό  φῶς τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ. Οἱ Πατέρες τῆς ἐκκλησίας μας ὀνομάζουν τή Θεία  Κοινωνία «φάρμακο ἀθανασίας». Τρώγοντας καί πίνοντας τό Σῶμα καί τό  ΑΙΜΑ τοῦ ΚΥΡΙΟΥ μας θεοποιούμαστε κατά χάρη, γεμίζουμε ἀπό τά  χαρίσματα τοῦ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ δηλ. ἀγάπη, εἰρήνη, χαρά, πίστη,  μακροθυμία, ἐγκράτεια. Τότε μέσα στήν ψυχή μας θά ὑπάρχει ἀπόλυτη  εὐφροσύνη, ἀπόλυτη ΧΑΡΑ. Καί ὁ μόνος τρόπος γιά νά ἔχουμε αὐτό τό  φάρμακο ἀθανασίας στή ζωή μας εἶναι ἡ μετά συναισθήσεως ἐξομολόγηση .  Σέ αὐτό τό σημεῖο θά θέλαμε νά κάνουμε μιά παρένθεση.

Ὑπάρχει μιά τάση  κι αὐτή νεωτεριστική μέσα στήν ἐκκλησία νά ἐξομολογοῦνται οἱ πιστοί σέ  διάφορους ἱερεῖς ἀνά ἐκκλησίες. Σήμερα ἐδῶ, αὔριο ἐκεῖ. Καταλαβαίνετε ὅτι  αὐτό ὄχι μόνο δέν εἶναι σωστό, ἀλλά εἶναι καί ὀλέθριο γιά τήν κατάσταση τῆς  ψυχῆς μας. Ὁ ἅγιος Παϊσιος στό βιβλίο ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ λέει ψάξε μετά ἐπιμονῆς  νά βρεῖς ἕνα καλό γέροντα, ἐξομολόγο. Ὅταν ὅμως τόν βρεῖς ἄνοιξέ του τήν  ψυχή σου καί μήν φύγεις ποτέ ἀπό αὐτόν. Χρειάζεται σταθεροποίηση ἀλλά καί  ἐξολόγηση ΟΛΗΣ μας τῆς ζωῆς, ὥστε ὁ ἔμπειρος πνευματικός νά μπορεῖ νά  θεραπεύσει τό ΟΛΟΝ τῆς ψυχῆς μας καί νά μᾶς δώσει τά φάρμακα γιά τή  θεραπεία τῶν ἀσθενειῶν μας. Εἶναι ἀκριβῶς ὅπως συμβαίνει καί μέ ἕνα καλό  γιατρό πού παρακολουθεῖ τό ἱστορικό μας καί δέν τόν ἀλλάζουμε γιατί ἐκεῖνος  ξέρει τήν πορεία μας καί τά φάρμακα πού ἔχει χορηγήσει.

Στήν Παλαιά Διαθήκη ἀκόμα καί οἱ ἐπιφανέστεροι καί οἱ πλέον δίκαιοι καί μετανοημένοι, ὅπως ὁ Δαβίδ ὁ βασιλέας, δέν εἶχαν αὐτή τή δωρεά πού ἔχουμε  ἐμεῖς σήμερα δηλ. νά κοινωνοῦμε τό ΣΩΜΑ καί τό ΑΙΜΑ τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ. Ὁ Προφητάναξ Δαυίδ ἔλεγε «ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ καί εὐφράνθην». Δηλ. μέ τήν προσευχή καί τή θύμηση τοῦ ΘΕΟΥ γέμιζε ἡ καρδιά τους θεία εὐφροσύνη.  Ἐμεῖς σήμερα ἔχουμε ΑΠΤΟ καί ζωντανό τόν ΘΕΟ ΜΑΣ, νά θυσιάζεται κάθε  Κυριακή στό θυσιαστήριο καί νά μᾶς δίνει σῶμα ἀπό τό Σῶμα Του καί αἶμα  ἀπό τό Αἷμα Του. Ἄν σκεφτοῦμε τό μέγεθος αὐτῆς τῆς δωρεᾶς τίποτε δέν  μπορεῖ ἀληθινά νά μᾶς θλίψει σέ αὐτή τή ζωή, τίποτε νά μᾶς καταστρέψει  ἀλλά καί τίποτε νά μᾶς κρατήσει μακριά Του. Οὔτε βιοτικές μέριμνες, οὔτε  πρόσωπα, οὔτε κτήματα τίποτε. Θά τρέχουμε γεμάτοι χαρά προς τή Ζωή, προς  τό ΦΩΣ ὅπως τρέχει ἕνα παγωμένο σῶμα προς τή ζεστή φωτιά.  

Στή Θεία Λειτουργία προσφέρεται ἕνα δεῖπνο Μεγάλο ὄχι γιατί προσφέρονται  ὑλικές τροφές,οἱ ὁποῖες πρόσκαιρα θρέφουν τό σῶμα μας, ἀλλά τά  προσφερόμενα εἶναι τροφή πνευματική για τήν θεραπεία τῆς ψυχῆς μας. «Εἰς  ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον». Σέ αὐτό τό Μεγάλο Δεῖπνο ὁ Χριστός  μας καλεῖ τούς πάντας! Θυμόμαστε ὅλοι τό Πάσχα τόν ὑπέροχο κατηχητικό  Λόγο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: « Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε  πάντες, πάντες ἀπολαύσατε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως, πάντες ἀπολαύσατε  τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος. Οὐκοῦν εἰσέλθετε πάντες εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου ὑμῶν. Καί πρῶτοι καί δεύτεροι τόν μισθόν ἀπολαύετε. Πλούσιοι καί  πένητες μετ΄ ἀλλήλων χορεύσατε. Ἐγκρατεῖς καί ράθυμοι τήν ἡμέραν  τιμήσατε. Νηστεύσαντες καί μη νηστεύσαντες ΕΥΦΡΑΝΘΗΤΕ σήμερον».  

Σέ αὐτή τή γεμάτη ἀπό πνευματικά ἀγαθά τράπεζα μᾶς καλεῖ καί ὁ ἱερέας  κάθε Κυριακή λέγοντας: «Μετά φόβου Θεοῦ πίστεως καί ἀγάπης  προσέλθετε». Οἱ πάντες ἔχουμε τό δικαίωμα ἀνεξάρτητα ποιοι ἤμασταν καί  ποιοι εἴμαστε φτάνει νά σεβόμαστε τό Θεό νά ἔχουμε πίστη καί ἀγάπη. Δέν  μᾶς ἀποκλείει ὁ Θεός ἀπό τό Μυστικό Δεῖπνο ἀλλά ἡ δική μας ἀμέλεια. Αὐτό  πού θέλω νά προσέξουμε στήν παραβολή τοῦ ΔΕΙΠΝΟΥ εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι  πού ἀρνήθηκαν νά ἔρθουν ἦταν ἄνθρωποι πού εἶχαν οἰκειότητα μαζί Του καί  πίστευαν ὅτι κάποια ἄλλη φορά θά ἀνταποκρίνονταν στό κάλεσμα. Εἶναι ἴσως  μεταμφιεσμένη αὐτή ἡ ἀναβλητικότητα πού ἔχουμε γιά τή σωτηρία μας ἤ ἡ πεποίθηση ὅτι ἐντάξει λίγο πρό τοῦ θανάτου μας πού ἀκόμα εἶναι πολύ  μακριά θά φροντίσουμε γιά τή σωτηρία μας, θά ἀρχίσουμε νά πηγαίνουμε  ἐκκλησία καί νά μποῦμε σέ μιά σειρά.  

Κι ἐμεῖς συχνά ἀδελφοί μου, ΟΛΟΙ μας στηριγμένοι στή σχέση πού νομίζουμε  ὅτι ἔχουμε μέ τό Θεό ἀρκούμαστε σέ αὐτήν καί συνεχῶς ἀναβάλλουμε νά  ἀρχίσουμε μιά οὐσιαστική ἐπικοινωνία μαζί Του. Καί τελικά ἔρχεται μιά σοβαρή ἀσθένεια, ἕνα ἀτύχημα ἤ ἀκόμα καί ὁ θάνατος πού μᾶς ἀποκόπτουν  ἀπό τό δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί νά πάρουν τή θέση μας ἄλλοι  ἄνθρωποι πού πρίν δέν γνώριζαν τό Θεό, ἀλλά στό πρῶτο κάλεσμά Του  ἀνταποκρίθηκαν μέ θέρμη καί χωρίς ἀναβολή. 

Ἀπό τό μεγάλο Δεῖπνο δέν μᾶς ἀποκλείει ὁ Θεός, οὔτε οἱ ἀμαρτίες μας γιατί  αὐτές συγχωροῦνται ἀπό τό Θεό, ἀλλά μᾶς ἀποκλείει ἡ περιφρόνησή μας. Ἡ ἀμέλειά μας. Ξεχνᾶμε τό Θεό καί προσκολλόμαστε σέ βιοτικές μέριμνες σέ  σαρκικούς δεσμούς καί σέ τόσα ἄλλα πού αἰχμαλωτίζουν τήν καθημερινότητά  μας καί δέν μᾶς ἀφήνουν οὔτε ἕνα λεπτό νά σκεφτοῦμε τό Θεό καί νά  εὐφρανθοῦμε, νά χαροῦμε πραγματικά. Γι’ αὐτό καί ἐνῶ κάνουμε αὐτά πού  “μᾶς ἀρέσουν” (φαινομενικά) στήν οὐσία κυκλοφοροῦμε μέ σκυθρωπό  πρόσωπο καί πάντα ἀγχωμένοι. Ἀκόμα καί στά ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ δίνουμε  προτεραιότητα σέ χίλιες δυό ἑτοιμασίες, στά δῶρα, στό γιορτινό τραπέζι, καί  βιαστικά καί ἀπροετοίμαστα θά πᾶμε νά κοινωνήσουμε γιά νά ἐκπληρώσουμε  τήν ὑποχρέωσή μας. Μέ κάποια προχειρότητα καί ἀδιαφορία. Ἔτσι ὅμως δέν  θά νιώσουμε τή χαρά τοῦ Μεγάλου αὐτοῦ γεγονότος τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου μας πού χάρη σέ αὐτήν σώθηκε τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τήν ἁμαρτία  καί τοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία νά ζεῖ αἰώνια μάζί μέ τό Χριστό στή Βασιλεία τῶν  οὐρανῶν. 

Πολλές φορές θεωροῦμε χάσιμο χρόνου τήν παραμονή μας στή ΘΕΙΑ  ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ καί ὅτι αὐτό γίνεται ἀπό τούς ἀργόσχολους. Πόσο λάθος εἶναι  αὐτό! Μάλιστα καί τίς προσευχές πού διαβάζονται στόν ὄρθρο πχ. τό ψαλτήρι,  τούς κανόνες μερικοί τίς θεωροῦν περιττές καί βαρετές. Πηγαίνουμε λοιπόν  βιαστικά, καταφρονητικά στή ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ πολλές φορές κουβαλώντας  καί μέσα τά κινητά μας τηλέφωνα καί ἔχοντας παράλληλα ἐπικοινωνία μέ τόν  ἔξω κόσμο. Καί δέν ἀφηνόμαστε στό μυστήριο καί στη ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ. 

Ὁ Μέγας Βασίλειος ἀναφέρει σχετικά: “Τό μέρος τοῦ χρόνου πού δανείζουμε  στό Θεό δέν πάει χαμένο, ἀλλά πληρώνεται ἀπό Ἐκεῖνον μέ μεγάλο ἐπιτόκιο”  Γιατί στίς περιπτώσεις αὐτές πού μᾶς ἀποσποῦν ἀπό τήν ἐργασία μας, θά τίς  ἀναπληρώσει ὁ Κύριος δίνοντας σέ ἐκείνους πού προτιμοῦν τά πνευματικά  δύναμη στό σῶμα, προθυμία στήν ψυχή, ἀφθονία ἐσόδων στίς συναλλαγές  τους καί κατευόδωση καί ἐπιτυχία σέ ὅλη τους τή ζωή”. 

Εἶναι δυνατόν ὁ Κύριος πού φροντίζει τήν ψυχή μας μέ τό Σῶμα καί τό Αἷμα  Του νά μή φροντίσει καί τό ὑλικό σῶμα μας μέσα στό ὁποῖο κατοικεῖ ἡ ψυχή  μας; Πολύ περισσότερο δέ ὅσο προσευχόμαστε καί ἀφηνόμαστε στό Θεό,  ὁλοκληρωτικά, τόσο Ἐκεῖνος θά φέρνει τεράστιες πνευματικές ἀλλά καί  ὑλικές εὐλογίες στή ζωή μας.

Τά πάντα μέσα στή ζωή μας, ἀδελφοί μου, ἀκόμα καί οἱ ὑλικές ἀπολαύσεις, οἱ φιλίες καί ἡ ζωή μας ἐν γένει ἀποκτοῦν νόημα ἀλλά και δίνουν οὐσιαστική  χαρά, μόνο ὅταν συνδεθουν οὐσιαστικά μέ τόν Κύριο.  

Ὅλη τή ζωή μας τήν παραθέτουμε στόν ΚΥΡΙΟ μέσα στή Θεία Λειτουργία καί  Ἐκεῖνος θά φροντίσει καί τίς πιό μικρές της λεπτομέρειες. Στή Θεία Λειτουργία  δέν πᾶμε γιά νά κάνουμε ἀτομική προσευχή, ἀλλά γιά νά λατρεύσουμε τόν  Κύριο, νά Τιμήσουμε καί νά μετέχουμε τοῦ ΔΕΙΠΝΟΥ αὐτοῦ πού θά μᾶς δώσει  ΖΩΗ. Τά ξέρει ὅλα ὁ Χριστός μας. Δέν χρειάζεται νά Τόν παρακαλέσουμε νά  ἀποκτήσουμε πχ παιδιά, χρήματα, ἕνα πτυχίο, ἕνα σπίτι πού τόσο τό ἔχουμε  ἀνάγκη. Τά ξέρει καί ξέρει καί τί εἶναι καλλίτερο γιά μᾶς. Πολλές φορές κάτι  που φαίνεται ἐπιτυχία καί καλό γιά τά μάτια μας καί τά μάτια τῆς κοινῆς  λογικῆς, μπορεῖ νά εἶναι καταστροφικό γιά τήν ἐξέλιξη τῆς ψυχῆς μας. Γι’ αὐτό  ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στό ΘΕΟ καί ἄφημα στό θέλημά Του. Μνήμη Θεοῦ,  ἀποδοχή τῶν καλεσμάτων Του κι ὅλα τά ὑπόλοιπα γιά τά ὁποῖα ἐμεῖς  τρέχουμε μέ τόσο ἄγχος θά τά φροντίσει Ἐκεῖνος. 

Μά σίγουρα θά τά φροντίσει;  

Ναί , ἄν ἐμεῖς ἀφήσουμε ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ τόν ἑαυτό μας σέ Ἐκεῖνον. 

Ἡ σημερινή παραβολή δέν τοποθετεῖται τυχαῖα λίγο πρίν τά Χριστούγεννα.  Ξέρουμε ὅλοι ὅτι τίποτε τυχαῖο δέν ὑπάρχει στή ζωή μας. Οὔτε κἄν μιά  συνάντηση μέ ἕναν ἄνθρωπο ἤ ἡ γνωριμία μας μέ ἄλλους. Τοποθετεῖται ἐδῶ γιά νά μᾶς ὑπενθυμίσει ἡ ἐκκλησία μας νά μήν ἀδιαφορήσουμε, νά μήν  ἀπαξιώσουμε τήν οὐράνια πρόσκληση ἐξαιτίας τῶν κοσμικῶν, ἑορταστικῶν  μας προτεραιοτήτων μέ τόν ἴδιο τρόπο πού ἔκαναν οἱ καλεσμένοι τῆς  παραβολῆς.  

Μήν ἀρχίσουμε κι ἐμεῖς νά λέμε “ἔχε με παρητημένον” γιατί χθές ἤμουν στό  ρεβεγιόν καί δέν μπορῶ νά σηκωθῶ νωρίς νά ἔρθω στήν ἐκκλησία. 

“Ἔχε μέ παρητημένον” γιατί ἔφαγα στό γιορτινό τραπέζι μία μέρα πρίν καί  δέν μπορῶ νά κοινωνήσω γιατί δέν νήστεψα. 

“Ἔχε με παρητημένον” γιατί δέν μπορῶ νά κάνω προσευχή γιατί ἔτρεχα γιά  ἑορταστικά ψώνια στήν ἀγορά. 

“Ἔχε με παρητημένον” γιατί καθάριζα τό σπίτι τόσες μέρες γιά τά  Χριστούγεννα δέν ἔχω διάθεση καί χρόνο νά ἀσχοληθῶ μέ τόν καθαρισμό τῆς  ψυχῆς μου. 

Ὅλες αὐτές τίς προτεραιότητες ἐμεῖς τίς συγχωροῦμε, ἀλλά δέν συγχωροῦνται  ἄν δέν βάλουμε ἀρχή μετανοίας καί ἄν δέν βάλουμε πρώτη προτεραιότητα τό Θεό στή ζωή μας. Εἶναι κάτι τό παράλογο καί τραγικό αὐτό ἀδελφοί μου, ἄν  τό σκεφτοῦμε βαθιά καί σοβαρά. Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος θυσιάζεται κάθε Κυριακή  καί σέ κάθε Λειτουργία γιά ποιό λόγο; Γιά νά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό τό βάρος τῶν  ἁμαρτιῶν μας, νά μᾶς κάνει ξανά εὐτυχισμένους κοντά Του, κι ἐμεῖς  προτιμοῦμε νά εἴμαστε δυστυχισμένοι, ἀγχωμένοι, μόνοι, ἀνασφαλεῖς μέσα  στίς ἁμαρτίες καί στή μοναξιά μας.  

Εἶναι δικαιολογία ὅτι δέν ἔχουμε σωματικές δυνάμεις νά ἀνταποκριθοῦμε στά  πνευματικά μας καθήκοντα. Ἄν ἀρρωστήσει κάποιος δικός μας, μέρες  ξενυχτοῦμε στό προσκεφάλι του στό νοσοκομεῖο, καί σέ κανονικές συνθῆκες  δέν ἀντέχουμε νά ξυπνήσουμε γιά νά πᾶμε στήν Ἐκκλησία τήν Κυριακή τό  πρωί ἤ νά σταθοῦμε γιά μισή ὥρα προσευχῆς ὄρθιοι. 

Ἄς προσέξουμε τά πράγματα πού μᾶς κρατοῦν μακριά Του, τίς δικαιολογίες  πού ὅμως γίνονται ἁλυσίδες πού μᾶς δένουν σφιχτά γύρω ἀπό τόν ἑαυτό μας: 

  • Τό χρῆμα καί τίς οἰκονομικές συναλλαγές, τά χωράφια καί τίς  περιουσίες μας. Ὁ πόθος νά πλουτίσουμε ἐπί γῆς, νά διεκδικήσουμε  ὁλοένα καί περισσότερα ὑλικά ἀγαθά, μᾶς κρατᾶ μακριά ἀπό τό Θεό,  μακριά ἀπό τούς συγγενεῖς μας (πόσο γονεῖς ἀκόμα δέν ἀπαρνήθηκαν  τά παιδιά τους γιά κάποια περιουσία) καί τέλος μακριά ἀπό τόν ἴδιο μας  τόν ἑαυτό. Περνοῦν τά χρόνια τῆς ζωῆς μας σέ διαμάχες, σέ στενοχώριες  καί σέ μεμψιμοιρίες. Φόβοι, ἀνασφάλειες οἰκονομικές κάνουν τή ζωή  μας κόλαση. Ἀντί νά ποῦμε μιά λέξη: “Τά σά ἐκ τῶν σῶν” ὅλα ΔΙΚΑ σου  Κύριε καί τίποτε δικό μου ἐπί γῆς, μένουμε μιά ζωή χωρίς ἄνοιγμα  ψυχῆς, χωρίς εὐφροσύνη γιατί μέσα στή ζωή μας δέν θυμηθήκαμε  καθόλου τό Θεό, δέν σκεφτήκαμε ὅτι τίποτε δέν μᾶς ἀνήκει ἀλλά ΟΛΑ  ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΆ ΤΟΥ. 
  • Μακριά ἀπό τό ΘΕΟ μᾶς κρατᾶ καί ἡ προσκόλλησή μας σέ ἀνθρώπινες  σχέσεις. Συχνά γιά νά μη δυσαρεστήσουμε κάποιους συγγενεῖς μας  καταλύουμε τή νηστεία μας σέ ἕνα ἑορταστικό τραπέζι, ἤ ὑποκύπτουμε  στούς κοσμικούς νόμους καί ντρεπόμαστε γι’ αὐτό πού πρεσβεύουμε καί  πιστεύουμε γιά νά μήν μᾶς περιφρονήσουν ἄτομα πού  συναναστρεφόμαστε τά ὁποία ξέρουμε ὅτι δέν πιστεύουν καί δέν εἶναι  μέσα στήν ἐκκλησία. Γιά νά εὐχαριστήσουμε αὐτά τά πρόσωπα λοιπόν  λέμε στό ΘΕΟ “Ἔχε με παρητημένον” . Συχνά ἡ προσκόλλησή μας σέ  σχέσεις μέ ἄτομα μακριά τῆς ἐκκλησίας μᾶς βγάζει ἀπό τό δρόμο μας  καί προτιμᾶμε νά ἀκολουθουμε αὐτά τά πρόσωπα που ξέρουμε κατά  βάθος ὅτι μᾶς βλάπτουν παρά νά ἀκολουθοῦμε τό ΧΡΙΣΤΟ. Σήμερα  δυστυχῶς φτάσαμε στό σημεῖο νά ντρεπόμαστε νά ποῦμε ὅτι πᾶμε  ἐκκλησία, ὅτι ἐξομολογούμαστε, ὅτι κοινωνᾶμε γιατί θά χάσουμε τούς φίλους, τίς παρέες μας, τούς συγγενεῖς μας. Θά μᾶς ποῦν ὑπερβολικούς!  Πλανεμένους ἴσως! Πάντως θά μᾶς χλευάσουν καί θά μᾶς  περιθωριοποιήσουν. Ἔτσι μένουμε μακριά ἀπό τήν Ἐκκλησία γιατί  διαλέγουμε ἐκείνους ἀντί τό ΧΡΙΣΤΟ.
  • Μακριά ἀπό τό ΧΡΙΣΤΟ μᾶς κρατᾶνε οἱ φιλοδοξίες μας, οἱ ἐργασίες μας,  τά ἐνδιαφέροντά μας πού σκοπό ἔχουν νά χτίσουν ἕνα δυνατό ὑπερεγώ  μέσα στήν κοινωνία πού ὅλοι θά τό θαυμάζουν καί θά τό ἐκτιμοῦν.  Κάνουμε τά πάντα γιά νά μορφωθοῦμε, νά μορφώσουμε τά παιδιά μας  γιατί θεοποιοῦμε μερικές φορές τή θύραθεν μόρφωση καί  ἐλαχιστοποιοῦμε τήν κατά ΘΕΟΝ μόρφωση. Ἄλλη μιά στάση ζωῆς πού  λέει στόν Κύριο “ἔχε με παρητημένον” γιά 30 -40 χρόνια μέχρι νά κτίσω  αὐτά που θέλω καί μετά τά ξαναλέμε. 
  • Μακριά ἀπό τό ΧΡΙΣΤΟ καί τή χαρά καί τήν εὐφροσύνη τῆς ψυχῆς μᾶς  κρατάει καί ἡ ἔλλειψη ἀγάπης γιά τόν πλησίον. Ἡ ἀπουσία  ἐλεημοσύνης. Συχνή εἶναι ἡ εἰκόνα ζητιάνων ἔξω ἀπό τά καταστήματα  πού ἐμεῖς μπαίνουμε καί βγαίνουμε μετά φορτωμένοι μέ δῶρα καί  διάφορες ἀγορές. Μήν περιφρονοῦμε! Ἄς δίνουμε κάτι μικρό ἀπό τό  ταμεῖο μας ὅσο ἀντέχει ὁ καθένας! Ἔστω καί ἕνα 20λεπτο. Κανείς μας  δέν θά γίνει πιό πλούσιος ἤ πιό φτωχός ἀπό ἕνα ἀσήμαντο ποσό ὅπως  αὐτό. Πολλοί φέρνουν τήν ἀντίρρηση: Και΄ἄν λένε ψέματα; Ἄν λένε  ψέματα, τότε μεγάλη εὐλογία θά ἔρθει σέ σένα πού ἔκανες ἐλεημοσύνη.  Ἄν λένε ψέματα, πού δέν τό ξέρομε σίγουρα, δῶσε ἕνα μικρό ὀβολό καί  ταυτόχρονα πές μέσα σου καί μιά προσευχή γι’ αὐτή τήν ψυχή πού  βρίσκεται πλανεμένη μέσα στό ψεῦδος καί φυσικά μακριά ἀπό τή χαρά  τοῦ Θεοῦ. Ἄς κάνουμε λοιπόν τήν ψυχή μας προσευχόμενη καί  ἐλεήμονα.  

Εὐλογημένα Χριστούγεννα!

17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2023
ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
ΕΧΕ ΜΕ ΠΑΡΗΤΗΜΕΝΟΝ

orthodoxia.online→