ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ-Blog

Δύο πολύ διδακτικά θαύματα

Δύο πολύ διδακτικά θαύματα
Ένας φίλος του γιατρός, όταν ήταν μικρός, όπως όλα τα παιδάκια, που γελάνε και μετακινούνται άσκοπα μέσα στον Ναό

Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Αναγνωστοπούλου

Ένας συγγενής μου μου διηγήθηκε το εξής περιστατικό:

Ένας φίλος του γιατρός, όταν ήταν μικρός, όπως όλα τα παιδάκια, που γελάνε και μετακινούνται άσκοπα μέσα στον Ναό, χωρίς να το καταλαβαίνουν, έτσι κι αυτός, μαζί με ένα ξαδελφάκι του γελούσε και πείραζε τα άλλα παιδάκια, πότε έτρεχε από εδώ και πότε έτρεχε από κει.

Τελείωσε η Εκκλησία, πήραν το Αντίδωρο, ο κόσμος έφυγε, αλλά αυτά τα δυό παιδάκια, ο γιατρός και ο ξάδελφός του, άρχισαν πάλι να ατακτούν μέσα στον Ναό.

Τότε λοιπόν ακούγεται μία αυστηρή, αλλά γλυκιά γυναικεία φωνή να τους λέγη:

– Στον οίκο του Υιού μου δεν παίζουν! Δεν τρέχουν από δω κι από κει. Προσεύχονται, κοινωνούν, μεταλαμβάνουν το Σώμα και το Αίμα Του. Το Αίμα του Υιού μου!…

Και …φραπ! τα αρπάζει από τον σβέρκο και εν ριπή οφθαλμού ευρέθησαν και τα δύο παιδάκια έξω, στο προαύλιο του Ναού!

Και λέει ο γιατρός: «Σε μένα να ‘ρθουν να πούν αν υπάρχη η δεν υπάρχη Θεός. Σε μένα μίλησε ο Θεός διά μέσου της Υπεραγίας Θεοτόκου».

Μία Κυριακή, στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, μερικές ψυχές το είχαν «παραξηλώσει» με τις φωνές και τα γέλια.

Εκείνη την ώρα μοίραζα Αντίδωρο και ο συλλειτουργός μου έκανε την Κατάλυσι. Είχαν δεν είχαν μείνει καμμιά δεκαριά εκκλησιαζόμενοι, για να πάρουν ακόμα Αντίδωρο.

Ενός απ’ αυτούς στράφηκε ξαφνικά το βλέμμα, ενώ γελούσε δυνατά, προς το μέρος του Ιερού Βήματος. Είδε εμένα βέβαια να μοιράζω το Αντίδωρο, αλλά το Τέμπλο μπροστά του να έχει εξαφανιστεί!…

Η ματιά του έπεσε πρώτα στον π. Π., τον οποίο είδε να σηκώνη το άγιο Ποτήριο, για να κάνη το υπόλοιπο της Καταλύσεως, ταυτόχρονα όμως είδε όλο το Ιερό Βήμα να είναι γεμάτο από Αγγέλους, οι οποίοι ήταν σε στάσι ευλαβική, με σταυρωμένα τα χέρια και σκυμμένο το κεφάλι, σοβαροί και στραμμένοι όλοι προς το μέρος του Ιερέως, που έκανε την Κατάλυσι.

Διότι εκείνη την στιγμή, εξακολουθεί μέσα στο άγιο Ποτήριο να υπάρχη ο Ζων Θεός, το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας.

Δύο από τους Αγγέλους γύρισαν και τον κοίταξαν με βλέμμα σοβαρό και πολύ αυστηρό. Λίγο έλειψε να λιποθυμήση.

Βγήκε έξω, πήγε, έριξε πολύ νερό στο πρόσωπό του για να συνέλθη, ήπιε ένα-δυο ποτήρια και έφυγε. Μετά από μια εβδομάδα, δέκα μέρες, ήλθε και το εξομολογήθηκε.

Είπε να αναφέρω το γεγονός, χωρίς όμως να αποκαλύψω το όνομά του, λόγω της μεγάλης του εντροπής και ενοχής. Την επομένη Κυριακή που ανέφερα το γεγονός στους εκκλησιαζομένους Χριστιανούς, όταν μοίραζα Αντίδωρο, λέτε και η Εκκλησία ήταν άδεια!

Τόση ήταν η ησυχία!

Και με ερωτά ο π. Π.: «Καλά, δεν υπάρχουν άνθρωποι μέσα; Τι έγινε; Ποιο θαύμα τους επέβαλε την τόση αγία ησυχία;».

Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Αναγνωστοπούλου, Ερμηνεία στην Θεία Λειτουργία μέσα από πραγματικά γεγονότα και εμπειρίες Αγίων, Ιερέων, Μοναχών και Πιστών ‒ Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία, σελ. 20-21 και 510-511, Πειραιάς 2003.