Κήρυγμα

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης: Ομολογία πίστεως – Τι είναι και πώς γίνεται

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης: Ομολογία πίστεως - Τι είναι και πώς γίνεται

Μοιραστείτε το άρθρο

Στις 14 Σεπτεμβρίου, αγαπητοί μου, η αγία μας Εκκλησία εόρτασε την Ύψωση του τι­μίου Σταυρού. Η σημερινή Κυριακή λέγεται «Κυριακή μετά την Ύψωση» και έχει τα μεθέορτα της μεγάλης αυτής εορτής. Όλα σήμερα είναι σχετικά με τον σταυρό του Κυρίου.

Ομολογία πίστεως – Τι είναι και πώς γίνεται

Ακούσατε το ευαγγέλιο. Τι μας λέει; Ο Κύριος τονίζει τρία πράγματα. Το πρώτο είναι η ε­λευθερία, ότι ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να διαλέξει το δρόμο του. Το δεύτερο είναι η αξία της ψυχής, ότι δεν υ­πάρχει στον κόσμο τίποτα πολυτιμότερο από την ψυχή μας. Και το τρίτο είναι η ομολογία της πίστεως, ότι όσοι πιστεύ­ουν στο Χριστό, παραδέχονται δηλαδή ότι δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος, ένας φιλόσοφος η κοινωνικός επαναστάτης η ηγέτης, αλλά είναι ο Θεός, αυτοί πρέπει να είναι τολμη­ροί και θαρρα­λέοι και έχουν χρέος να κηρύττουν παντού την πίστη τους. Με ο­μολογείς; λέει ο Χριστός· θα σε ομολογήσω κι εγώ ενώπιον των αγγέλων. Με αρνείσαι; θα σε αρνηθώ κι εγώ. Η ο­μολογία της Ορθοδόξου πίστεως είναι ιερό καθήκον κάθε Χριστιανού.

Γεννάται τώρα το ερώτημα· πως, με ποιο τρόπο, να ομολογούμε το Χριστό; Μπορεί, α­γαπητοί μου, και ο πιο απλός Χριστι­ανός να ομολογεί το Χριστό. Πως;
Πρώτα – πρώτα με το σημείο του σταυρού. Μόλις κάνης το σταυρό σου, αμέσως φανερώ­νεις τι πιστεύεις, ξεχωρίζεις από όλες τις θρη­σκείες και ιδεολογίες του κόσμου.

Γιατί έχουν κι αυτές τα σύμβολά τους· οι εβραίοι έχουν το ά­στρο του Δαυΐδ και την επτάφωτη λυχνία, οι μασόνοι το τρίγωνο η τις τρεις τελεί­ες, οι μαρξισταί το σφυροδρέπανο η την υψωμένη γροθιά, οι μωαμεθανοί το μισοφέγγαρο. Κι ε­μείς τα παιδιά του Χριστού, που βαπτισθήκαμε στην ιερά κολυμβήθρα, έχουμε ση­μείο και σύμβολο υπέρτερο από κάθε άλλο τον τίμιο σταυρό. Μόλις κάνης το σταυρό σου, ο­μολογείς ότι είσαι ορθόδοξος Χριστιανός.

Πρέπει όμως το σταυρό να τον κάνουμε κα­νονικά, όχι όπως μερικοί μον­τέρνοι και συχνά οι επίσημοι στις δοξολογίες, που νομίζεις πως παίζουν βιολί. Όχι! αυτό είναι εμπαιγμός. Είσαι Χριστιανός; κάνε το σημείο του σταυρού κανονικά. Ο δε κανο­νικός σταυρός, όπως τον δίδαξε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και οι α­γραμ­ματες γιαγιάδες μας, είναι· ενώνουμε τα τρία μας δάχτυλα (οι φράγκοι ε­χουν τα πέντε, ε­μείς τα τρία), και εννοούμε· Αγία Τριάς, ελέησον τον κόσμον!

Φέρνουμε το χέρι στο μέτωπο, και εν­νοούμε· Χριστέ, ήσουν στα ουράνια, ­πάνω απ᾽ τα άστρα. Μετά το φέρνουμε κάτω, και εννοούμε· Σ᾽ ευχαριστούμε, Χριστέ, που κατέ­βηκες στη γη και πήρες σάρκα από τα α­γνα αίματα της υπεραγίας Θεοτόκου. Κατόπιν φέρνουμε το χέρι δεξιά στον ώμο, και εννοού­με· «Μνήσθη­τι μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βα­σι­λεία σου» (Λουκ. 23,42). Τέλος το φέρνουμε αριστερά, και εν­νοούμε· Μη με βάλεις στην κόλαση, Κύριε. Αυτός είναι ο σταυρός. Όταν τον κάνης κανονικά, με πίστη, με αγάπη, με φόβο Θεού και με χέρι καθαρό, κάνει θαύματα.

Το 1912 η πα­τρίδα μας είχε πόλεμο με τους Τούρκους. Μικρές ήταν οι δυνάμεις μας, ου­σιαστικά είχαμε ένα καράβι, τον «Αβέρωφ», ενώ εκείνοι είχαν υπεροπλία. Αλλά πάνω στο καράβι ήταν Χριστιανοί λέον­τες, με κυβερνή­τη τον υπέροχο Παύλο Κουντουριώτη, τέκνο εν­δόξου γε­νεάς. Αυτός είχε πάνω του τίμιο ξύλο. Έβγαλε λοιπόν το σταυρό από το στήθος του, τον έβαλε πάνω στη γέφυρα του πλοίου, ε­κανε το σημείο του σταυρού, και με το ένα αυτό καράβι «μάντρωσε» στα στενά του Ελλησπόν­του ολόκληρη την τουρκική αρμάδα.

Γι αυτό μη ντρέπεσαι κι εσύ να κάνης το σταυρό σου, είτε στο τραπέζι, είτε σε αυτοκί­νη­το, αεροπλάνο ή τραίνο. Ομολογείς έτσι Χριστό. Κι ο­ταν κλείσης τα μάτια, ένας σταυ­ρός στον τάφο σου θα δηλώνη ότι είσαι ορθόδοξος.

Πως αλλιώς ομολογούμε την πίστη μας; Με τη γλώσσα. Γι αυτό την έδωσε ο Θεός. Βρέθηκες μεταξύ απίστων; Άνοιξε το στό­μα σου και ο­μολόγησε την πίστη στον Κύριο. Άκουσες βλαστήμια; Οφείλεις να διαμαρτυρηθής, όπως αν έβριζαν τον πατέρα η τη μητέρα η τη σύζυγό σου. Μία νεαρή γυναίκα ήρθε και μου ζητού­σε να της δώσω διαζύγιο, δι­ότι στο καφενείο του χωριού, ενώπιον του συ­ζύγου της, κάποιοι την κατηγορούσαν κι αυτός δεν είπε λέξη. Άντρα, που δεν υπερασπίζεται το όνομά μου, δεν τον θέλω! έλεγε. Και δεν ει­χε άδικο. Πόσο μάλλον όταν υβρίζωνται τα θεία;

Φταίνε αυτοί που βλαστημούν, αλλά φταί­νε κι αυτοί που τους ακούνε και δε διαμαρτύρον­­ται. Αν είσαι Χριστιανός, δεν θα σιωπήσης. Μίλησε, συμβούλεψε, επίπληξε. Τι είπε ο άγιος Κοσμάς· «Αν κάποιος υβρίσει τη μάνα η τον πατέρα μου, τον συγχωρώ· αν βλαστημήσει το Χριστό και την Παναγιά μου, δεν έχω μάτια να τον δω» (ημ. εργ. σ. 199). Το όνομα της μάνας μας, του πατέρα μας, των αρχόντων μας είναι μεγά­λο και υψηλό, και το όνομα του Χριστού και της Παναγίας δεν είναι; Γι᾽ αυτό να υπερασπίζεσαι τα όσια και ιερά αποστομώνοντας τους βλασφήμους.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει· Όταν ακούς βλάσφημο, συμβούλευ­­σε τον μία, δύο, τρεις φορές· κι αν δεν ακούει, αφού έχεις χέρι, χτύπα τον. Χέρι, που θα χτυπήσει βλάστημο, θ᾽ αγιάσει. Ξέρω ένα χωριό στη Θράκη, που ενώ προηγουμένως όλοι βλα­στημούσαν, τώρα δε βλαστημάει κανένας. Πως έγινε αυτό; Πήγε εκεί ένας πρόσφυγας αγράμματος αλλά με πίστη βαθιά στο Θεό. Κι όταν κάποιος βλαστημούσε, πήγαινε στο σπίτι, τον συμβούλευε, έκλαιγε, παρακαλούσε, απειλούσε. Έτσι, ένας αυτός, έσβησε τη βλαστήμια.

Ομολόγησε λοιπόν την πίστη με το σταυρό σου και με τη γλώσσα σου. Ομολόγησε ακόμη – πως; Με τα έργα σου, με τη χριστιανική ζωή σου. Όταν η ζωή του Χριστι­ανού είναι σύμφωνη με το Ευαγγέλιο και τις εν­­τολές του Θεού, λάμπει και επιβεβαιώνει την πίστη του. Αντιθέτως, όταν ένας λεγόμενος Χριστιανός δεν ε­χη ευσπλαχνία και έλεος, αρπάζει και κλέβει, δεν σέβεται την τιμή του άλλου, τρέχει στα δι­καστήρια και παλαμίζει το Ευαγγέλιο, διαπληκτίζεται με τη γυναίκα του και παίρνει διαζύγιο, δεν πατάει στην εκκλησία, δεν εξομολο­γεί­ται και δεν κοινωνεί, τότε η ζωή του αποτελεί βλασφημία· δίνει αφορμή στους άλλους να κατηγορούν τη θρησκεία του Χριστού.

Να ομολογούμε λοιπόν το Χριστό με το σταυρό, με τη γλώσσα, με τα έργα· να τον ομολο­γούμε τέλος ―εδώ είναι το δύσκολο― και με το αίμα μας. Δεν ει­μαι προφήτης ούτε υιός προ­φήτου· αμαρτω­λος είμαι κι ανάξιος να φιλήσω τα πόδια σας. Πιστεύω όμως στο Ευαγγέλιο και στην Αποκάλυψη, που λένε ότι έρχον­ται φοβερές ημέρες.

Θα μας κοσκινίσει ο Θεός. Θα γίνη διωγμός τρομερός εναντίον της αγί­ας μας Εκκλησίας, και τότε θα δούμε πόσοι θα είναι Χριστιανοί. Να ομολογούμε όχι μόνο με το χέρι, με τη γλώσσα και με τον βίο μας· μακάρι ακόμα και τη ζωή μας ν᾽ αξιωθούμε να δώσουμε για το Χριστό. Όπως είπε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, «Σε παρακαλώ, Κύριε, όπως εσύ έδωσες το αίμα σου για μένα, αξίωσέ με να δώσω κ᾽ εγώ το αίμα μου για σένα» (ημ. εργ. σ. …).

Συνέλαβαν κάποιο Χριστιανό, εκεί που μιλούσε για τον Κύριο, και του έκοψαν τη γλώσσα. Τότε εκείνος πήρε με το δάχτυλό του αίμα από το αιμόφυρτο στόμα του και μ᾽ αυτό έγραψε στον τοίχο· «Πιστεύω στο Χριστό». Τέτοια πίστη να έχουμε κ᾽ εμείς.

Αγαπητοί μου, τελείωσα. Οι πρόγονοί μας, τετρακόσα χρόνια κάτω από τους Τούρκους, κράτησαν την πίστη τους και πολλοί μαρτύρησαν ομολογώντας το Χριστό. Εμείς, που ζούμε σήμερα, να προσέξουμε πολύ. Να κρατήσου­με την πίστη των πατέρων μας. Μη γινόμαστε κρυπτοχριστιανοί. Τι λέει το Ευαγγέλιο; «Όποιος με ομολογήσει, θα τον ομολογήσω· Όποιος μ᾽ αρνηθεί, θα τον αρνηθώ».

Η Ορθοδο­ξία δε θέλει κρυπτοχριστιανούς· θέλει ομολογία, όχι κρυφτούλι σαν τα μικρά παιδιά. Θαρραλέοι και τολμηροί, να ομολογού­με παντού την Ορθόδοξο πίστη. Κι αν έρθουν ημέρες σκληρές, διωγμού και αίματος και μαρτυ­ρίου, να μείνουμε αφοσιωμένοι στο Χριστό. Κι αν όλοι γονατίσουν στο διάβο­λο, εσύ να μη γονατίσεις. Και ένας να μείναιι, μη υποστεί­λης τη σημαία, αλλά να λες· Πιστεύω, Κύριε.

Δε θα νικήσει ο σατανάς. Θα νικήσει ο Χριστός· ον, παίδες Ελλήνων, υμνείτε και υπερ­υψούτε εις πάντας τους αιώνας· αμήν.

† επίσκοπος Αυγουστίνος
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, η οποία έγινε στον ι. ναό Αγ. Τριάδος Πτολεμαίδος την 21-9-1980.

error: Content is protected !!