Εορτολόγιο 2021

Γιορτή Αγίου Αντωνίου σε 3 ημέρες

Γιορτή Αγίου Αντωνίου σε 3 ημέρες
17 Ιανουαρίου γιορτάζει ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Την Κυριακή 17 Ιανουαρίου είναι η γιορτή του Αγίου Αντωνίου

17 Ιανουαρίου γιορτάζει ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας – Βίος

Ο Μέγας Αντώνιος γεννήθηκε το 251 μ.Χ. στην Άνω Αίγυπτο από πλούσιους και ενάρετους γονείς, τους οποίους έχασε σε νεαρή ηλικία. Συγκεντρώνει όμως την προσοχή του στην μυστική θεωρία των μοναχών της ερήμου και στην φροντίδα της μικρής αδελφής του. Γρήγορα αποφασίζει να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και αναχωρεί για την έρημο, αφού πρώτα τακτοποίησε την μικρότερη αδελφή του και μοίρασε την μεγάλη πατρική περιουσία στους φτωχούς της περιοχής του.

Στην έρημο παίδευσε την ψυχή του και τιθάσευσε τα πάθη του φθάνοντας στα ανώτατα όρια της άσκησης ώστε η ψυχή του αγίου μπορούσε να εξέρχεται του σώματός του ενώ βρισκόταν ακόμη εν ζωή. Γίνεται το πρότυπο των ασκητών. Πολλοί εξ αυτών έφθαναν στην έρημο για να τον ακούσουν και να τον συμβουλευθούν. Παρέδωσε την μακάρια ψυχή του στον μισθαποδότη Θεό σε ηλικία 105 ετών.

Ο Άγιος Αντώνιος θεωρείτε προστάτης όσων πάσχουν από ψυχοπαθολογικές ασθένειες

Αν και, όπως λέγει ο Μέγας Αθανάσιος, μία από τις τελευταίες επιθυμίες του Οσίου Αντωνίου ήταν να μείνει κρυφός ο τόπος της ταφής του, οι μοναχοί που μόναζαν κοντά του έλεγαν ότι κατείχαν το ιερό λείψανό του, το οποίο επί Ιουστινιανού (561 μ.Χ.), κατατέθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Αλεξάνδρεια και από εκεί αργότερα, το 635 μ.Χ., μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη.

Η Σύναξή του ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία.

Κήρυγμα Αγίου Αντωνίου

Η Εκκλησία μας γιορτάζει τη γιορτή του Αγίου και μεγάλου Αντωνίου, αυτού που δικαιολογημένα πέρα από τη λέξη Άγιος, έμεινε στη συνείδηση των πιστών ως Μεγάλος. Και έμεινε ως Μεγάλος, γιατί μεγάλα είναι τα κατορθώματα τα οποία επέτυχε, και βέβαια το μεγαλύτερο κατόρθωμά του είναι ότι θεώθηκε. Δηλαδή, έκανε πράξη το λόγο του Θεού.


Ο Άγιος Αντώνιος ήτανε παιδί μιας πλούσιας οικογένειας, αλλά σε πολύ νεαρή ηλικία έχασε τους γονείς του. Ο Άγιος Αντώνιος στηρίχθηκε πρώτον στη δωρεά, που ο Θεός του έδωσε και δεύτερον αξιοποίησε αυτήν τη δωρεά. Ένα από τα τροπάρια ψάλλει: «το κατ’ εικόνα τηρήσας αλώβητον». Αυτήν την «εικόνα» την έχουμε όλοι μας, πλαστήκαμε κατ’ εικόνα Θεού. Ο Θεός έχει αφήσει στον καθένα μας τα στίγματά του. Έχει αφήσει το σημείον της παρουσίας του. Μας έχει δώσει τη χάρη του. Αυτή είναι δεδομένη. Γίναμε άνθρωποι, από τη στιγμή που η πνοή του Θεού εμφυσήθηκε στο πρόσωπό μας. Έτσι πλέον αυτό είναι το δώρο του Θεού, η βάση στην οποία στηρίζεται ο άνθρωπος. Αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα. Τα ζώα έχουν ζωή, ο άνθρωπος έχει και ψυχή. Έχει ένα θείο στοιχείο στον εαυτό του. Αυτό τον διακρίνει από τα υπόλοιπα δημιουργήματα. Είναι λοιπόν εικόνα του Θεού. Αυτό το έλαβε υπ’ όψιν του ο άγιος Αντώνιος και θέλησε πάνω σ’ αυτό να στηρίξει όλη του την προσπάθεια και τον αγώνα. Και έστησε τον νου του, τον οφθαλμό της ψυχής του, για να μπορεί να στέκεται απέναντι στα πάθη. Απέναντι, δηλαδή, σε ό, τι προσπαθεί αυτή την εικόνα να την μουτζουρώσει. Και ο άγιος είχε το μάτι της ψυχής του ανοιχτό και καθαρό. Και γιατί το είχε ανοιχτό; Γιατί είχε καθαρή την καρδιά του……


Ο άγιος Αντώνιος κράτησε αναμμένο μέσα στην καρδιά του το Φως του Χριστού, για να μπορεί να βλέπει, γιατί ήθελε να επιτύχει… Είναι σημαντικό να προσέξουμε την κίνηση του μεγάλου Αντωνίου, που χωρίς δισταγμό, γιατί έβλεπε, γιατί ήτανε ελεύθερος άνθρωπος, πήγε και τα πούλησε όλα και τα έδωσε στους φτωχούς. Και έγιναν οι φτωχοί ο πλούτος του. Και εκείνος ακολούθησε το Χριστό. Εμείς σήμερα στη ζωή μας κάνουμε το αντίθετο. Κοιτάμε να μαζέψουμε. Και τρέμουμε μήπως κάποιοι χάσουμε απ’ αυτά που έχουμε μαζέψει. Και είμαστε έτοιμοι να σκοτωθούμε με το διπλανό μας ακόμα και για μια ρίζα ελιάς… Ο Άγιος Αντώνιος, όμως, επέλεξε στη ζωή του να πεθάνει πριν πεθάνει. Και γι’ αυτό δεν φοβήθηκε κανέναν θάνατο. Τι νέκρωσε μέσα του; Ό, τι δεν ήταν του Θεού. Ό, τι ήταν του Θεού, δεν το φοβότανε, γιατί ο Θεός μπήκε στο θάνατο και νίκησε το θάνατο. Και ο άγιος Αντώνιος σκεφτότανε, αν κρατήσω στη ζωή μου αυτό που είναι του Θεού, ο θάνατος θα φοβηθεί εμένα και όχι εγώ το θάνατο. Έτσι έζησε ελεύθερος από το θάνατο. Δυνατός. Πήγε στην έρημο. Δεν είχε ανάγκη όλα αυτά, που εμείς έχουμε ανάγκη. Και εκεί αγωνίστηκε εναντίον των παθών του. Και το τροπάριο σημειώνει: «έφθασε στο καθ’ ομοίωση». Θεώθηκε. Έγινε όμοιος με το Θεό.

Γιατί; Γιατί μέσα σε όλο του το είναι κατοικούσε ο Θεός. Πολεμήθηκε από το διάβολο. Και όταν ο διάβολος κατάλαβε ότι ο Άγιος Αντώνιος τον ανεγνώριζε στην παραμικρή κίνησή του, τότε ο διάβολος απέβαλε το προσωπείο και πάλεψε με τον Άγιο Αντώνιο σώμα προς σώμα. Αλλά δεν νίκησε ο διάβολος, νίκησε ο άγιος Αντώνιος, γιατί το σώμα του Αγίου Αντωνίου ήταν ναός του Αγίου Πνεύματος. Γιατί το πνεύμα το Άγιο κατοικούσε σ’ αυτό. Άρα λοιπόν δεν μπορούσε ν’ αντέξει ο διάβολος την παρουσία, γιατί ο Άγιος Αντώνιος ήταν όλος φωτιά. Φωτιά, που έκαιγε το διάβολο, που θέρμαινε την ψυχή, που θέρμαινε τους πιστούς. Στην έρημο πήγε ο Άγιος Αντώνιος και έγινε της ερήμου οικιστής. Κατοίκησε στην έρημο και έκανε την έρημο πόλη, γιατί άρχισαν να τρέχουν κοντά του άνθρωποι, για να μείνουν κοντά του και να ασκηθούν. Και η περιοχή της ερήμου που πήγε ο Άγιος Αντώνιος γέμισε από ασκητήρια. Από τόπους κατοικίας ασκητών. Αλλά και από την άλλη μεριά, από ανθρώπους που έτρεχαν στον Μέγα Αντώνιο, για να πάρουν φως στη ζωή τους… – ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ

Εικόνα – Εικόνες Αγίου Αντωνίου

Τροπάριο Αγίου Αντωνίου

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Τόν ζηλωτήν Ἠλίαν τοῖς τρόποις μιμούμενος, τῷ Βαπτιστῇ εὐθείαις ταῖς τρίβοις ἑπόμενος, Πάτερ Ἀντώνιε, τῆς ἐρήμου γέγονας οἰκιστής, καί τήν οἰκουμένην ἐστήριξας εὐχαῖς σου· διό πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Μεγαλυνάριο Αγίου Αντωνίου

Τον των μοναζόντων υπογραμμόν
και τον της ερήμου πολιούχον και οικιστήν,
στήλην σωφροσύνης, Οσίων τε το κλέος,
Αντώνιον τον Μέγα, ανευφημήσωμεν.

Χαίροις των Οσίων ο αρχηγός
και της ισαγγέλλου, πολιτείας καθηγητής
Χαίροις της ερήμου, στυλοειδής νεφέλη,
Αντώνιε παμμάκαρ, Πατέρων καύχημα.

Χρόνια πολλά!