ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Οι πονηροί εργάτες του αμπελώνος – Κυριακή ΙΓ’ Ματθαίου

Εκκλησία | Η αίρεση είναι μολυσματική πνευματική ασθένεια - Αρχ. π. Ιερόθεος Λουμουσιώτης
Ο Αρχιμανδρίτης π. Ιερόθεος Λουμουσιώτης, Ιεροκήρυκας της Ι.Μ Ύδρας Σπετσών και Αιγίνης σχολιάζει το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής ΙΓ' Ματθαίου

Στην περικοπή που ακούσαμε σήμερα να αναγινώσκεται, αγαπητοί μου αδελφοί, ο Κύριος μας λέγει μια παραβολή που προσφυώς χρησιμοποιεί στην κατηχητική παιδεία του λαού και στην παιδαγωγία των ανθρώπων υπ’ Αυτού. H παραβολή αυτή είναι η παραβολή των κακών γεωργών ή σωστότερα του γεωργού που εμπιστεύθηκε το χωράφι του σε κακούς εργάτες οι οποίοι και έκαναν κακή διαχείριση και κακή χρήση της περιουσίας του γεωργού που τους εμπιστεύθηκε.

Αυτό το χωράφι είναι ο αγρός της εκκλησίας του Θεού που το είχε εμπιστευθεί κάποτε στον αρχαίο Ισραήλ και ο κύριος του γεωργίου, του αμπελώνος-του κτήματος έστειλε προφήτες και απεσταλμένους του να τον καλλιεργήσουν πνευματικά και οι απλοί εργάτες του αγρού τους απέκτειναν και τους λιθοβόλησαν και με πολλούς τρόπους τους στέρησαν την ζωή τους, καθότι προσδωκούσαν να οικειοποιηθούν του αγρού χωρίς να είναι σε θέση να τον διαχειρισθούν όπως πρέπει και όταν πρέπει για το καλό όλων των ανθρώπων της γης όπως ο Κύριος μας ήθελε.

Δυστυχώς πάντοτε οι πνευματικοί εργάτες του αμπελώνος του πνευματικού έπεφταν στα χέρια αμαρτωλών ανθρώπων που δεν κατανοούσαν το υψηλό και μοναδικό κήρυγμα του Θεού που μετέφεραν στους ανθρώπους και οι άνθρωποι τους κακοποιούσαν γιατί εκλάμβαναν τους εργάτες του πνευματικού γεωργίου ως σφετεριστές της εξουσίας και επικυριαρχίας τους που είχαν επί του αμπελώνος προς καιρόν.

Ο Θεός τους απέστειλε να λογαριαστούν με όσους είχε στείλει πριν να εργαστούν και να καλλιεργήσουν τον αμπελώνα του και όχι μόνο δεν έδωσαν λογαριασμό όταν άκουσαν για την αποστολή τους από τον ιδιοκτήτη του αμπελώνος αλλά και θέλησαν με πονηρό τρόπο να τους βγάλουν από την μέση και να τους αφαιρέσουν την ζωή τους χωρίς να αφήσουν ίχνη φυσικά και για να αποφύγουν τον ενδεχόμενο απολογισμό ενώπιον των απεσταλμένων του κυρίου και ιδιοκτήτου του κτήματος αυτού. Αλλά το χωράφι της Εκκλησίας ανήκει σε όλους όσους θέλουν να γίνουν μέλη του και τελικά όλοι έχουν την ευθύνη για την καλλιέργεια του και την καρποφορία του. Αλλά όσοι σφετερίζονταν την θρησκευτική ηγεσία στον αρχαίο Ισραήλ επεφύλασσαν άγρια και στυγερή συμπεριφορά σε όσους ο Κύριος απέστελλε ενώπιον τους και δεν είχαν την προσοχή και τον σεβασμό που έπρεπε ως απεσταλμένοι του Θεού για τον έλεγχο και πορεία των εργασιών του χωραφιού του.

Τελικά και τους απεσταλμένους Προφήτες και Κήρυκες της Παλαιάς Διαθήκης οι ηγήτορες του λαού συνήθως τους έβγαζαν από την μέση διότι δεν άντεχαν τον έλεγχο και το κήρυγμα της μετανοίας που έκαναν ενώπιον των ανθρώπων όλων που ανήκαν στο εκλεκτό χωράφι του Κυρίου τους. Αυτοί είχαν την τύχη των απλών εργατών που έστειλε για να ελέγξουν τους πρώτους εργάτες που εμίσθωσε να καλλιεργήσουν τον αμπελώνα του και ύστερα στέλνοντας και τον ίδιο του τον Υιό να τους ελέγξει και να δει τον έλεγχο που έκαναν οι προ του Υιού απεσταλμένοι και ο Υιό του είχε την τύχη των ελεγκτών εργατών.

Σκέφθηκαν οι ακατάστατοι εργάτες του αμπελώνος και οι πρώτοι που εμιστώθησαν στο έργο της καλλιεργείας του χωραφιού του να τελικά η ευκαιρία μας. Ο Υιός του είναι και κύριος και κληρονόμος του αμπελώνος, να η απόλυτη ευκαιρία το χωράφι να περάσει στα χέρια μας αν τον βγάλουμε από τη μέση, αν του αφαιρέσουμε την ζωή του, και όχι μόνο τελικά δεν διόρθωσαν την ραθυμία και τεμπελιά με την οποία δεν πρόσεχαν το κτήμα και την καρπογονία και καρποφορία αλλά και σκέφθηκαν πονηρά και μίζερα και σκέφθηκαν την αφαίρεση της ζωής του κεντρικού κληρονόμου για να κατάσχουν την περιουσία του και να οικειοποιηθούν το χωράφι και τους καρπούς του αγρού αυτού.

Είναι σκαιώδης και παμπόνηρη η συμπεριφορά τους αλλά τελικά ο Κύριος του αμπελώνος δεν αντίκειται στα σχέδια τους γιατί είναι ο ίδιος θύμα δεκτόν ενώπιον του Κυρίου, είναι αυτός που επιλέγει να γίνει θύμα για χάρη του λαού του Θεού και η θυσία του είναι αιώνια και προς χάρη όλων των ανθρώπων της γης όχι απλά του εκλεκτού λαού-γεωργίου αλλά ανοίγεται προς άπασα την ανθρωπότητα και γίνεται θύμα δεκτόν επί του Σταυρού του, μια θυσία για όλα τα έθνη, μια θυσία και ένα σφάγιο για χάρη της σχέσεως ανθρώπου και Θεού. Ο Θεός δεν εγκληματεί αλλά αφήνει τον άνθρωπο να κάνει έγκλημα μήπως και έτσι κατανοήσει το αδιέξοδο των επιλογών του και ίσως έτσι τον οδηγήσει σε αληθινή μετάνοια που προιόν αυτής της μετανοίας είναι η ουσιαστική επανένωση και ουσιώδης σχέση πλέον Θεού και ανθρώπων εν τω ονόματι και με την μεσολάβηση του Ιησού Χριστού.

Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Κυρίου του αμπελώνος και Εκείνος που έγινε ο λίθος του νέου οικοδομήματος του πνευματικού που μας λέγει στον τελευταίο στίχο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, αδελφοί μου αγαπητοί, ας μην έχουμε εμείς την συμπεριφορά των εργατών και την αγένεια τους και ας είμαστε τελικά έτοιμοι να αγκαλιάσουμε όποιον μας λέγει τα σφάλματα μας και μας οδηγεί στον δρόμο του Θεού που είναι ο ίδιος ο Χριστός που ως οδός απάγει εις την ζωήν και μας οδηγεί αληθινά και μοναδικά στον παράδεισο. Αμήν.

Αρχιμανδρίτης π. Ιερόθεος Λουμουσιώτης, Ιεροκήρυκας της Ι.Μ Ύδρας Σπετσών και Αιγίνης
Κήρυγμα Κυριακής ΙΓ’ Ματθαίου 26η Αυγούστου 2018