Εκκλησία

Μητροπολίτης Κιλκισίου: Οι άνθρωποι θυμόμαστε τον Θεό στην ανάγκη παρά στη χαρά

Μητροπολίτης Κιλκισίου
Μητρόπολη Κιλκισίου: Η ιερά μνήμη του Μεγαλομάρτυρος Ευγενίου του Τραπεζουντίου, στο προσφυγικό Κιλκίς

Με εκκλησιαστική λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε χθες, Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2024, η ιερά μνήμη του Μεγαλομάρτυρος Ευγενίου του Τραπεζουντίου, στο προσφυγικό Κιλκίς, το οποίο κατοικείται στην πλειοψηφία του από Ποντίους.

Το πρωί τελέστηκε η λαμπρή Θεία Λειτουργία στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Κιλκίς, με τους Εφημέριους του Ναού και τους Διακόνους της Ι. Μητροπόλεως.

Μετά, προσήλθαν Κιλκισιώτες όλων των ηλικιών να τιμήσουν το καύχημα των Ποντίων και της Τραπεζούντας Άγιο Ευγένιο και να προσκυνήσουν το Ιερό του Λείψανο που βρίσκεται μόνιμα προς προσκύνηση στον Ναό.

Ο Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου αναφέρθηκε στην ακουσθείσα Ευαγγελική Περικοπή και μίλησε για το παράδειγμα του τρόπου, που τις περισσότερες φορές, δεχόμαστε τις δωρεές του Θεού, περιγράφοντας τους δέκα λεπρούς άνδρες.

“Βλέπουμε λοιπόν ένα θαύμα, που συγχρόνως είναι και μία διδασκαλία. Προς αυτούς τους λεπρούς παραβάλλονται όλοι οι άνθρωποι. Πραγματικά λεπροί εκείνοι οι δέκα δυστυχισμένοι, συμβολικά ψυχικά λεπροί όλοι εμείς. Λεπροί με λέπρα χειρότερη απ’ τη σωματική. Ας δούμε όμως τώρα τη στάση των δέκα λεπρών μπροστά στο Χριστό, για να διδαχθούμε. Τέσσερις είναι οι στάσεις που καταγράφονται μέσα στην ευαγγελική περικοπή.

Πρώτη είναι η συναίσθηση της καταστάσεώς τους για τον κοινωνικό τους αποκλεισμό, γι’ αυτό και φώναξαν από μακριά για βοήθεια στο Χριστό. Αποκλεισμός ανθρώπων, υπάρχει και στη δική μας σύγχρονη κοινωνία, είτε εξαιτίας μιας ασθένειας, είτε του εθισμού ατόμων σε κάποιες ουσίες, είτε για διάφορες άλλες ταξικές διαφορές. Ο Χριστός όμως αποκαθιστά την αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων, των «ελαχίστων», τους οποίους η κοινωνική «ευπρέπεια» βάζει στο περιθώριο.

«Και αυτοί ήραν φωνὴν λέγοντες· Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς» (Λουκ. ιζ’, 13). Η κραυγή ικεσίας είναι η δεύτερη στάση των λεπρών απέναντι στον Κύριο. Η φωνή τους είναι φωνὴ πίστεως, διότι αναγνωρίζουν τον Χριστό σαν παντοδύναμο Κύριο, που μπορεί να τους ελεήσει και να τους θεραπεύσει.

Σαν Τρίτη στάση έρχεται η υπακοή στην εντολή του Κυρίου «πορευθέντες επιδείξατε εαυτούς τοις ιερεύσι» (Λουκ. ιζ’, 14). Δεν τους θεραπεύει αμέσως μ’ ένα Του λόγο. Τους θεραπεύει διά της υπακοής, δοκιμάζοντας την πίστη τους με το πρόσταγμα που τους έδωσε.

Η τελευταία όμως στάση των λεπρών, διαφοροποιείται. Είναι η στάση της ευγνωμοσύνης. Ενώ μέχρι εδώ κράτησαν κοινή στάση και οι δέκα, τώρα βλέπουμε να επιστρέφει ευγνώμων στον Ευεργέτη του μόνο ο ένας από τους δέκα. Οι υπόλοιποι επέστρεψαν στους δικούς, στα σπίτια τους, ενώ ο Σαμαρείτης «έπεσεν επί πρόσωπον παρὰ τους πόδας αυτού ευχαριστών αυτώ» (Λουκ. ιζ’, 16). Η έκφραση ευγνωμοσύνης προς το Χριστό εκ μέρους του πρώην λεπρού Σαμαρείτη, μας υπενθυμίζει την αξία της ευχαριστίας και της δοξολογίας”.

Καταλήγοντας τόνισε: “Οι άνθρωποι πιο εύκολα θυμόμαστε τον Θεό στην ανάγκη παρά στη χαρά. Οι προσευχές μας, τις περισσότερες φορές, αφορούν αιτήματα και σχεδόν καθόλου ευχαριστίες. Ξεχνούμε, πως η δοξολογία του Θεού αποτελεί σημείο πνευματικής υγείας του ανθρώπου. Το ζητούμενο με απλά λόγια δεν είναι να πάρω κάτι από τον Θεό, αλλά να στήσω μια μόνιμη και υγιή σχέση μαζί Του, να μπορώ να είμαι πάντοτε με Εκείνον, έχοντας διαρκή αναφορά στην παρουσία Του. Κι αυτό είναι εκείνο που κατάφερε «ο αλλογενής» Σαμαρείτης. Ιδιαίτερα σήμερα, με τις ποικίλες κρίσεις της εποχής μας, οι «κραυγές ικεσίας» προς τον Χριστό έχουν πολλαπλασιαστεί. Ένα μόνο πρέπει να προσέξουμε! Σε ποια χορεία θα ενταχθούμε. Στη χορεία των εννέα ή στη χορεία του ενός;”.

Μητρόπολη Κιλκισίου