Advertisements
Άγιος Παΐσιος

Ο άγιος Παΐσιος περιγράφει ένα απίστευτο περιστατικό

Άγιος Παΐσιος: O άνθρωπος, όταν δεν πιστεύει, δεν έχει φρένο και γίνεται θηρίο
Άγιος Παΐσιος: -Όταν ήμουν δικαίος, στην Σκήτη των Ιβήρων, με επισκέφθηκε μια μέρα κάποιος που ήταν περίπου πενήντα πέντε χρονών.
Advertisements

-Όταν ήμουν δικαίος, στην Σκήτη των Ιβήρων, με επισκέφθηκε μια μέρα κάποιος που ήταν περίπου πενήντα πέντε χρονών.

Είχε έρθει αργά το απόγευμα και δεν χτύπησε, για να μην ενοχλήσει τους Πατέρες και κοιμήθηκε έξω.

Όταν τον είδαν οι Πατέρες, τον πήραν μέσα και με ειδοποίησαν.

-«Καλά, του είπα, γιατί δεν χτύπησες το καμπανάκι, για να σού ανοίξουμε και να σε τακτοποιήσουμε;».

-«Τί λες, Πάτερ μου, πώς να ενοχλήσω τους Πατέρες;», μου είπε.

Βλέπω, το πρόσωπό του είχε μία λάμψη.

Κατάλαβα ότι θα ζούσε πολύ πνευματικά.

Μου είπε μετά ότι είχε μείνει μικρός ορφανός από πατέρα και γι᾿ αυτό, όταν παντρεύτηκε, αγαπούσε πάρα πολύ τον πεθερό του.

Πρώτα περνούσε από το σπίτι των πεθερικών του και μετά πήγαινε στο σπίτι του.

Στενοχωριόταν όμως, γιατί ο πεθερός του έβριζε πολύ.

Πολλές φορές τον είχε παρακαλέσει να μη βρίζει, αλλά εκείνος γινόταν χειρότερος.

Κάποτε αρρώστησε βαριά ο πεθερός του.

Τον πήγαν στο νοσοκομείο και μετά από λίγες μέρες πέθανε.

Εκείνος δεν ήταν κοντά του την ώρα που ξεψύχησε, γιατί έπρεπε να ξεφορτώσει ένα πλοίο.

Advertisements

Όταν πήγε στο νοσοκομείο και τον βρήκε στο νεκροστάσιο κάτω, προσευχήθηκε με πολύ πόνο:

«Θεέ μου, Σε παρακαλώ, είπε, ανάστησέ τον, για να μετανοήσει, και μετά παρ᾿ τον».

Αμέσως ο νεκρός άνοιξε τα μάτια του και άρχισε να κουνάει τα χέρια του.

Το προσωπικό, μόλις τον είδαν, εξαφανίσθηκαν.

Τον τακτοποίησε και τον πήγε στο σπίτι του εντελώς καλά. Έζησε πέντε χρόνια με μετάνοια και μετά πέθανε.

-«Πάτερ μου, μού είπε, ευχαριστώ πολύ τον Θεό, που μου έκανε αυτήν την χάρη.

–Ποιός είμαι εγώ, για να μου κάνη ο Θεός τέτοια χάρη;».

Είχε απλότητα και τέτοια ταπείνωση, που ούτε καν του περνούσε από το μυαλό ότι ανέστησε νεκρό.

Είχε διαλυθεί από ευγνωμοσύνη προς τον Θεό γι᾿ αυτό που του έκανε.

Πολλοί άνθρωποι βασανίζονται, γιατί δεν κατορθώνουν να δοξασθούν με μάταιες δόξες ή να πλουτίσουν με μάταια πράγματα.

Δεν σκέφτονται ότι αυτά στην άλλη, την αληθινή ζωή, ούτε χρειάζονται, αλλά ούτε και μεταφέρονται.

Εκεί μόνον τα έργα μας θα μεταφέρουμε, τα οποία θα μας βγάλουν από εδώ και το ανάλογο διαβατήριο για το μεγάλο και αιώνιο ταξίδι μας.

Από το βιβλίο: Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οικογενειακή Ζωή»