ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Πρωταπριλιά με ψέματα αντί με τιμή για τους ήρωες της ΕΟΚΑ

Επενδύοντας στον Πούτιν, τον Μακρόν και στην κότα με τα χρυσά αυγά
Ποια εγκληματική βούληση μας δίδαξε να γιορτάζουμε την Πρωταπριλιά λέγοντας ψέμματα αντί να τιμούμε τους ήρωες της ΕΟΚΑ ;

Στέλλα Ν. Αναγνώστου-Δάλλα

Ποια εγκληματική βούληση μας δίδαξε να γιορτάζουμε την 1η Απριλίου λέγοντας ψέμματα; Κι αν είναι αυτή η αορίστως υπεύθυνη για όλα μας τα ολισθήματα «λαϊκή παράδοση», γιατί δεν την απορρίψαμε; Γιατί δεν την διορθώσαμε; Ή μήπως το γεγονός ότι βρισκόμαστε πια στο μέσον της Άνοιξης, μας δίνει το δικαίωμα να εκφράζουμε την καλή μας διάθεση, την χαρά της ζωής, την αναζωογονημένη μας ενέργεια, με το να κάνουμε φάρσες, συνήθως δυσάρεστες προς τους συνανθρώπους μας; Πόσο χριστιανικό είναι άραγε αυτό, κι αν δεν είναι, γιατί το κρατάμε;

Σε όλην την ανθρώπινη Ιστορία, το ψέμα είναι υπεύθυνο για τα μεγαλύτερα εγκλήματα, και πίσω από κάθε επανάσταση βρίσκεται μια αλήθεια που ψάχνει την φωνή της, που αγωνιά να βγει στο φως. Τις περισσότερες φορές το κάνει είτε πρόχειρα, είτε άγαρμπα. Τις περισσότερες φορές, οι επαναστάσεις δεν έχουν να παρουσιάσουν στον τελικό απολογισμό τους άλλη δικαίωση, παρά το ότι τις «έπνιγε» το δίκιο τους. Καμιά φορά έχουν να κλάψουν θύματα κι εγκλήματα, περισσότερα απ’ όσα χρειάζονταν, αλλά πώς να κρατηθεί ένας χείμαρρος σαν ξεχειλίσει; Χείμαρροι οι επαναστάσεις, και το μεγαλύτερο κέρδος που βγαίνει απ’ αυτές είναι το ότι κάποιοι απόκοτοι τόλμησαν να κάνουν την αγανάκτησή τους, πράξη. Κι ας τις έπνιξε μετά στο αίμα το «δίκιο του ισχυρότερου». Η σφραγίδα της μαρτυρίας τους παραμένει ανεξίτηλη, παρά την τελική τους έκβαση.

Κάθε 1η Απριλίου, θα ‘πρεπε να γιορτάζουμε της «ΕΟΚΑ την αρχή», κι αντ’ αυτού σαχλαμαρίζουμε με ψέμματα, για να μασκαρέψουμε την δειλία μας. Πού είναι η αγάπη μας στην Κύπρο, που θέλουμε να την λέμε Ελλάδα; Εκείνη που πραγματικά το εννοούσε, πολέμησε γι’ αυτό. Προκάλεσε την μεγαλύτερη δύναμη της εποχής της, χωρίς να φοβάται τις συνέπειες. Θυσίασε την ευδαιμονία και την ασφάλεια, για μιαν αγάπη που την ένοιωθε βαθειά. Η Κύπρος τόλμησε να παλέψει για την αγάπη της, κι εμείς αντί να την στεφανωνόμαστε, την αγνοούμε. Την ξεχνάμε, την παραπετάμε. Προτιμούμε τις φάρσες. «Παρηγοριά στον άρρωστο ώσπου να βγει η ψυχή του», λένε στο χωριό μου. Και θα βγει η ψυχή του, γιατί δεν έκανε τίποτε για να την δυναμώσει όσο ήταν γερός, και τίποτε για να την θεραπεύσει όταν αρρώστησε. Δεν την τίμησε την ψυχή του ό άρρωστος, γι’ αυτό αρρώστησε. Άρρωστος θα πεί «άνευ ρώμης», χωρίς δύναμη, δηλαδή. Το ίδιο είναι κι ο ασθενής. Άνευ σθένους. Κι εμείς με τις πράξεις μας, τις επιλογές μας, την σιωπή μας, ειδικά σήμερα, τέτοιοι είμαστε. Α-ρρωστοι, α-σθενείς, α-δύναμοι, καχεκτικοί. Εν ολίγοις, ανάξιοι και της Ιστορίας μας.

Η Κύπρος δικαιούται να γιορτάζει την επέτειό της, γιατί ήταν τίμια απέναντι στον εαυτό της. Πάλεψε για την αγάπη της, πάλεψε για την Ιστορία της, για τον εαυτό της τον ίδιο. Έριξε στον αγώνα αυτόν τα πιο αγνά της νιάτα, ό, τι καλύτερο είχε. Από την μητέρα-Ελλάδα, στάθηκε δίπλα της ένας Γρίβας, ένας πραγματικός Διγενής, ένα λιοντάρι αντάξιο των συμπολεμιστών του. Αυτό το αντάμωμα, θα μπορούσε να μας ξυπνήσει την δύναμη και την αυτοσυνειδησία, να μας κάνει και πάλι λιοντάρια.

Ιδεολόγος και πολεμιστής. Αυτό ήταν ανέκαθεν στην ελληνική Ιστορία το πρότυπο του άντρα, του «καλού κ’αγαθού». Ο εσωτερικά και εξωτερικά ωραίος, και ταυτόχρονα γενναίος. Αξιοπόλεμος, και ετοιμοπόλεμος. Ακριβώς ό,τι υπήρξαν και οι άγιοι μας. Σήμερα πού υπάρχει αυτό; Συναντά κανείς πολλούς ιδεολόγους, που δεν είναι, όμως, πολεμιστές, κι ούτε θέλουν να γίνουν, και πολλούς πολεμιστές, που δεν είναι, ούτε στο ελάχιστο μέσα τους, ιδεολόγοι. «Σβησμένες όλες οι φωτιές, οι πλάστρες, μες τη χώρα», έγραφε κάποτε ο Παλαμάς, και δεν μπορώ, αλίμονο, να σκεφτώ τίποτε πιο επίκαιρο. Τέτοιες φωτιές, πλάστρες, αναζητώ με αγωνία, για συνεχίσω να δικαιούμαι την εθνικότητά μου, και για να συνεχίσω να δικαιούμαι και την Κύπρο…μιάς και δική της είναι η μέρα σήμερα…

Στέλλα Ν. Αναγνώστου-Δάλλα

 

ΡΟΗ