ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Ποια αγάπη είναι αληθινή

Ποια αγάπη είναι αληθινή
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Ποια αγάπη είναι αληθινή

Αυτό που αγαπάω είναι αυτό που έχω μέσα μου, αυτό που εκτιμώ και αναγνωρίζω και το παραλληλίζω· αυτό προβάλω ως αγάπη.
Επομένως, στο βάθος η αγάπη μου σε εκείνο το πρόσωπο είναι αγάπη του εαυτού μου. Γι’αυτό, αν υποθέσωμε ότι παντρευτώ εκείνον τον άνθρωπο και αυτός είναι αύριο σκληρός, κακός, άρρωστος, η αγάπη μου θα εξαφανισθή, διότι ανακάλυψα ότι αυτός δεν είναι εκείνος που νόμιζα εγώ· δεν είναι αυτό που είχα μέσα μου, αυτό που αγαπούσα, ο εαυτός μου δηλαδή, δεν ήταν προβολή του είναι μου, αλλά κάτι διαφορετικό. Αυτή η αγάπη είναι ατομισμός, ενώ η αγάπη του Θεού είναι η αναισθησία του νου· ο νους είναι κενός, άδειος από οτιδήποτε άλλο.

Η θεολογική λοιπόν αγάπη απορρέει από την γνώσι, από την τελείωσι, από την ένωσι με τον Θεόν, η οποία αρχίζει ως νοερά ένωσις και εν συνεχεία γίνεται ένωσις όλου του ανθρώπου. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την αγάπη προς τον Πνευματικό.

Εφ’ όσον βλέπομε τον πνευματικό Πατέρα ως τύπον του Χριστού, θα λέγαμε ότι είναι θεολογική η αγάπη, αλλά δεν είναι πάντοτε έτσι. Απόδειξις; Οι δυσκολίες που προκύπτουν εξ αιτίας αυτής της αγάπης, τα ανθρώπινα υπεισερχόμενα στοιχεία, οι εγωισμοί μας, οι αντιδράσεις μας, οι αμφιβολίες μας, οι αφιταλαντεύσεις στην ζωή μας, οι απομακρύνσεις μας, το πείσμα μας. Άρα το να με αγαπάς εμένα σαν Πατέρα πνευματικό σημαίνει ότι μελέτησες την διδασκαλία μου, ήλεγξες την ζωή μου, το “πιστεύω” μου, με έθεσες ενώπιον του κατόπτρου του Θεού, των Πατέρων της Εκκλησίας, της Αγίας Γραφής. Ανταποκρίνομαι εγώ σε αυτά; Τότε εγώ και ο Θεός γινόμαστε ένα, οπότε με αγαπάς, μου παρέχεις την αίσθησι του νου σου.

Αντιθέτως, εάν με κάνης Πατέρα πνευματικό και εγώ λέγω κάτι και από μέσα σου αμέσως εκπηγάζη μια αντίδρασι ή άρνησι, αυτό σημαίνει ότι η αγάπη σου δεν είναι πνευματική. Ή, εάν εγώ είμαι Πατέρας σου και αύριο πέσω στην αμαρτία, και εσύ με εγκαταλείψης και αρχίσης να γυρίζης στους δρόμους, να με μισής και να με κατηγορής, αυτό σημαίνει ότι η αγάπη σου δεν ήταν αληθινή, ήταν αγάπη του εαυτού σου. Η αγάπη σου δεν ξεκινούσε από τον Θεόν, αλλά ξεπηδούσε από το συγκεκριμένο πρόσωπο, που το έβαλες εσύ μέσα στην καρδιά σου όπως το νόμιζες· ξεπηδούσε από κάποια ανθρώπινα κριτήρια, και συνήθως από κάποια ανθρώπινα αισθητήρια, ένστικτα και αισθήματα.

Ώστε, εάν δεν σου ανταποκρίνωμαι ως Πνευματικός και με απορρίψης, εγώ μεν μένω άτρωτος –εκτός της ευθύνης μου για τα τυχόν κακά, τα οποία έχω κάνει και τα οποία είναι υπόθεσις εμού και του Θεού, όχι εμού και σου, διότι εις τον Θεόν αναφέρεται η αμαρτία, όπως λέγει και ο Ψαλμωδός, “σοι μόνω ήμαρτον”- εσύ όμως παραμένεις στην πτώσι σου, στην ανθρώπινη ζωή σου.

Ας παρακαλούμε τον Θεόν η αγάπη μας να πηγάζη από Εκείνον και εν συνεχεία να κατευθύνεται προς τους ανθρώπους. Αυτή η αγάπη είναι αληθινή, διότι είναι εν τω Θεώ, μέσα στους κόλπους και στο φως του Θεού.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
από το βιβλίο “Περί προσευχής”
Ερμηνεία στον Όσιο Νείλο τον Ασκητή